دریاب دمی

اندکی صبر سحر نزدیک است!

2011-06-26T19:24:00.003+04:30

نمی دونستم مصرع "اندکی صبر سحر نزدیک است" کار سهراب هست. فکر می کردم یک شعر انقلابی در دوام ایستادگی، رثای استبداد و مژده آزادی و نزدیکی "روز واقعه" ای باشد که همه ما منتظرشیم. روزی که آزادی از پهنه گیتی طلوع کند. اما این شعر اصلا تو این فضا نیست که هیچی یک جورای تداوم شب "دم کرده" را هم نوید می هد:
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر سحر نزديك است
خیلی ها به سهراب خرده گرفتند که چرا در اثنای کودتای 28 مرداد شعر "صدای پای آب" را سرود. صدای پای آبی که سهراب را شاعری "نو" معرفی کرد که به دنبال حل معمای "راز گل سرخ" است تا غمخواری "این خفته چند".

ای کاش این شعر برای سهراب نبود. آیا می شود اینگونه گفت "قطار خالی سیاست" سهراب همچین خالی هم نبود....

شب سردي است و من افسرده
راه دوري است و پايي خسته
تيرگي هست و چراغي مرده
مي كنم تنها از جاده عبور
دور ماندند ز من آدمها
سايه اي از سر ديوار گذشت
غمي افزود مرا بر غم ها
فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهاني
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر سحر نزديك است
هر دم اين بانگ برآرم از دل
واي اين شب چه قدر تاريك است
خنده اي كو كه به دل انگيزم ؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم ؟
صخره اي كو كه بدان آويزم ؟
مثل اين است كه شب نمناك است
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليك غمي غمناك است

"سهراب سپهری"

‍به بهانه درگذشت هاله سحابی...

2011-06-02T11:37:00.014+04:30

فریادی و دیگر هیچ .
فریادی و دیگر هیچ .
چرا كه امید آنچنان توانا نیست
كه پا سر یاس بتواند نهاد.
***
بر بستر سبزه‌ها خفته‌ایم
با یقین سنگ
بر بستر سبزه‌ها با عشق پیوند نهاده‌ایم
و با امیدی بی‌شكست
از بستر سبزه‌ها
با عشقی به یقین سنگ برخاسته‌ایم
***
اما یاس آنچنان توناست
كه بسترها و سنگ‌ها زمزمه‌ئی بیش نیست!
فریادی
و دیگر
هیچ !
احمد شاملو

برای سیامک پورزند و تنهایی‌هایش

2011-05-08T14:09:00.002+04:30

بعد از رهایی سیامک پورزند از اوین به جرم راه اندازی انقلاب مخملی! فرصتی دست داد تا یک شب مهمان او در خانه‌اش باشیم. پیرمرد میزبان ما بود. نحیف بود اما سر کیف. گل از گلش می‌شکفت وقتی از خانواده‌اش حرف می‌زد. از دخترانش و همسرش مهرانگیز که به گمانم او را مهری جان خطاب می‌کرد. می‌گفت شبها بیدار است و روزها در خواب. تمام دلخوشی‌اش همین صدایی بود که به مدد دو سیم مسی خطابش می‌کرد: بابا! غیر از درد پا که یادگار اوین بود و به گمانم تا آخر رهایش نکرد، از صدای اذان صبح مسجد نزدیک خانه اش هم گله داشت چرا که خواب سحر گاهیش را پریشان می‌کرد.

از همه چیز حرف می‌زد. از تیمورتاش و شاملو تا خاطرات ناگفته اوین. با اشتیاق حرف می‌زد. می‌شد تنهایی را از طنین صدایش فهمید. می‌گویند پیران سرد و گرم روزگار را چشیده‌اند این یکی سرد و گرم اوین را هم دیده بود. می‌گفت وقتی لیگابو -گزارشگر ویژه موضوعی سازمان ملل متحد در رابطه با حق آزادی بیان- به اوین آمد ترتیبی اتخاذ کرد که با زندانیان در حیاط اوین دیدار داشته باشد. مرا که دیگر رمقی نداشتم با برانکارد نزد او بردند بعد از اینکه مترجم او را به من معرفی کرد رو کردم به لیگابو و از او به انگلیسی پرسیدم «آقای لیگابو آیا می‌دانید اینجا کجاست» لیگابو شادمان رو کرد به من و گفت: «بله، البته که می‌دانم. اینجا اوین است.» می‌گفت نگاهی از سر حسرت به او انداختم و گفتم:‌‌ «نه آقای لیگابو. شما اشتباه می‌کنید. اینجا آخر دنیا است!»

چند باری که خواست از شکنجه های دوران زندانش سخن بگوید آه از نهادش بر می‌آمد. یقین دارم حتی یادآوریش هم مو بر اندامش استوار می‌کرد.

می‌گفت یکی از روزهایی که از خداوند آرزوی مرگ می‌کرده است دو سه پاسدار به سلولش آمدند و از او خواستند همراهشان بیاید. او امتناع می‌کند چرا که رمقی برای سر پا ایستادن نداشته. پاسدارها به کمکش می‌آیند و او را از بغل می‌گیرند و بیرون هدایت می‌کنند. می‌گفت وقتی فهمیدم می‌خواهند مرا به حمام ببرند در کالبدش نمی‌گنجید.

مدتها بود اصلاح نکرد بود و به تعبیر خودش بدنش بوی چرک و کثافت می داد. یکی از پاسدارها او را سر پا نگه می‌دارد و دیگری او را لیف می‌کشد. در آخر برای اینکه مردانگیشان را ثابت کنند و نظافت را تمام، داروی نظافت را بر بدنش می‌کشند و آب را می‌بندند و به همان حال به سلول برش می‌گردانند، بی آن که داروی نظافت را بشویند. می‌گفت دو روز تمام پوست بدنم می‌سوخت!

برای من که عمری نهیب زده‌اندم که هان ای پسر پیران را ادب نگاه دار و تیمار کن، باورش سخت بود. آخر سر بازجو حتی اگر یتیم هم بوده باشد باز هم دیگر این پیر مرد را اینگونه رنجاندن در قاموس هیچ نامرامی نیست.

تا آخرین روز چشم انتظار دیدن عزیز ترین کسانش بود. نه او می‌توانست از ایران برود و نه همسر و فرزندانش به دیدارش به ایران بیایند.

پدرم همیشه می‌گوید: «پسر، بترس از انتقام طبیعت!» نمی دانم آیا در انتقام لذتی هست یا نه اما مطمئنم این ناکسان تقاص کار خویش را پس خواهند داد.
روحش شاد!

مصطفی صداقت جو
اردیبهشت ماه ۱۳۹۰ خورشیدی

[http://tahavolesabz.com/item/23548]

دُکی جون

2010-10-19T10:23:00.002+03:30

محسن رضایی در انتخابات اخیر معلوم نشد که بالاخره چی کاره است. مشکل بزرگ این سردار این است که فکر می‌کند خیلی بزرگ است. بنده خدا خیلی در تکاپو هست که کسی او را جدی بگیرد!
چند روز پیش در سایت رسمی ایشان خواستم کامنتی بگذارم و بگویم که اخوی یا رومی رومی یا زنگی زنگی! آخر تقلب شد یا نشد! دستکم آرا شما که کم شد. از این دلیل محکمتر.
نکته‌ای دیگر توجه مرا جلب کرد. محسن رضایی به گمانم از لقب دکتر خیلی خوشش می‌آید. به تعداد دفعات استفاده از کلمه دکتر دقت کنید.

ترسیدم نظری بگذارم دکتر هول شود و در جواب نسخه ما را بپیچد. از خیرش گدشتم که آدمی که خودش را بخواب زده بیدار نمی‌شود.
خدایا مپسند گدا پادشاه شود. اینجا که شد دستکم برای ملل دیگر مپسند!

چرا ایرانیان ...

2010-10-12T12:35:00.005+03:30

ایرانی بودن بشدت دردسر ساز شده است. همه می پرسند چرا ایرانیان ...، حتی گوگل!

تهش هم می‌پرسند اصلا اینها چه مرگشون است که اینقدر اعتراض می‌کنند.
یاد زمانی افتادم که در مزار شریف شبی مهمان جمع افغانی بودیم. یکی از آنها بطعنه گفت شما ایرانی‌ها قدر نشناسید. پادشاه! به این خوبی دارید ولی اعتراض می‌کنید. ما هر قدر تلاش کردیم به این بنده خدا بفهمانیم آقا جان فرق است بین ملا و شاه، نشد که نشد. بیچاره فرق شاه و ملا را نمی‌دانست. حالا حسابش را بکنید در اینجای دنیا هنوز بسیاری هستند که فرق Iraq و Iran را نمی‌دانند، حالی کردن آنها که بابا ما عرب نیستیم چه کار ملال آوری است.

اینجا وطن فروشی است!

2010-09-18T14:46:00.005+04:30

ای کاش آدمی این وطنش را همچون بنفشه ها می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست.

چقدر بدم می‌آید از آنانیکه که با چهار تا آبجو و یکی دو تا بر و روی دریده وطن می‌فروشند.
وطن فروشی نیست. هر قدر هم بکوشی باز هم تو به زبان مادری خواب می‌بینی.
همه اینجا می‌دانند که ایران شرایط سیاسی سختی دارد، همه اینجا ندا را می‌شناسند. چه حس غریبی است وقتی یک راننده تاکسی پاکستانی از ندا برایت در خیابانهای مالزی می‌گوید.
افسوس که وطن غریب است. همه جا غریب است. در ایران غریب است در اینجا هم غریب است.
غروری هم نمانده. به کدام افتخار نداشته حال بنازیم. که وطن خرابه‌ای بیش نیست. ولی باز هم وطن است.

علی کوچولو، اين مرد بزرگ

2010-09-09T11:04:00.004+04:30

علی جمالی هم به زندان افتاد. روزهای آخر حضورم در ايران بود که اين خبر را شنيدم. آه و فغان که حسرت ديدار نزديک نيست. چه او در بند است و من در غربت.
علی وبلاگی داشت به نام "علی کوچولو". نمی‌دانم بازجو چطور حال علی کوچولو را می‌گيرد. شوخ طبعی علی و زمختی بازجو. علی کوچولو همانقدر بزرگ شده است که بازجويش خرد. اميدوارم علی کوچولو يادش باشد که بزرگ است و بازجو هم همان کرم کثيف پلشتی است که عنقريب زير پا له شود.
می‌دانم شايد بهترين لحظات علی الان زمانی است که حاکمان خواب باشند.
در غربت زمان کند می‌شود. اما "ای ارابه‌های روان تاريخ، اسبانتان را هی کنيد. بشتابيد که ديگر درنگ جايز نيست. تا سحر راهی نيست"

هنر خوار است، جادویی ارجمند

2010-08-09T16:35:00.000+04:30

همیشه معتقدم زمانی سرپا می شویم که هنر را ارج بنهیم. به نوازنده مطرب نگوییم. وقتی می‌خواهیم تابلوی نقاشی بخریم به جنس قابش گیر ندیم. ادبیات داستانی کشور خودمان را بیشتر بخوانیم. کودکانمام را کلاس رقص بفرستیم. موسیقی را از زیر زمین به روی زمین بیاوریم. جمکران را هم پارک کنیم. تا کودکانمان در آنجا بازی کنند. افسوس! چه رویای در سر می‌پرورانم! خر ما از کرگی دم نداشت...
---

این یک قسمت پادشاهی ضحاک را خیلی می پسندم،

چو ضحاک شد بر جهان شهریار
برو سالیان انجمن شد هزار

نهان گشت آیین فرزانگان
پراگنده شد کام دیوانگان

هنر خوار شد، جادویی ارجمند
نهان راستی، آشکارا گزند

شده بر بدی دست دیوان دراز
به نیکی نرفتی سخن جز به راز

نداست خود جز بد آموختن
جز از کشتن و غارت و سوختن

چنان بد که هر شب دو مرد جوان
چه کهتر چه از تخمه ی پهلوان

خورشگر ببردی به ایوان شاه
همی ساختی راه درمان شاه

بکشتی و مغزش بپرداختی
مر آن اژدها را خورش ساختی

پس آیین ضحاک وارونه خوی
چنان بد که چون می بدش آرزوی

کجا نامور دختری خوبروی
به پرده درون بود بی گفت و گوی

پرستنده کردیش بر پیش خویش
نه بر رسم دین و نه بر رسم کیش

برای ملاحت ملیحی

2010-08-02T11:09:00.008+04:30

دوستان عزیز
لطفا دو فرم پیوست را با عنایت به اهمیت بالای آن خیلی زود پر کرده و برای بنده ایمیل کنید.. اگر تا پنجشنبه بفرستید بسیار خوب است وگرنه من باز ایمیل می‌زنم و پیگیری می‌نمایم
ارادتمند
علی ملیحی [1]

علی را از همان روزهایی که ادوار آمد می‌شناختم. سایت ادوار نیوز راه افتاده بود. طراحی اش را من انجام داده بودم. مثل چند سایت دیگری که کار کرده بودم خوب از آب در نیامد. خیلی تلاش کردم که از دوستان بخواهم سایت بهتری و جدیدتری آماده کنند. با چه بی بضاعتی سایت بروز می‌شد و علی یک تنه بار آنرا بردوش می‌کشید.
علی ساده بود. هیچ گاه گفتگویم با او را زمانی که عبدالله در زندان بود از یاد نمی‌برم. چه آشفته بود. گمان کردم حتی گریست.
علی ساده بود. به هزار و یک دلیل ساده بود. شک ندارم اگر روزی ورق برگردد او از آنهایی است که سودای ریاست بر سر نخواهد داشت. چوب خطهای زندانش را دلیل ارجحیتش بر دیگران نخواهد یافت. علی به دموکراسی باور داشت و از استبداد و دیکتاتوری گریزان بود. دیکتاتوری در قاموس او شری غیر ضرور بود. یکبار که با او صحبت می‌کردم از اینکه تماشاگران فوتبال در استادیوم آزادی برای تیم آلمانی سلام هیتلری فرستاده بودند ناراحت بود. و چه ابلهند این تماشاگران و نه تماشاگرنماها!
حال مدتی است اعتصاب غذا کرده است. زندانبانان حرمت نگه نمی‌دارند و آبرو می‌برند. چاره‌ای نیست، باید خوراک پس زد تا شاید کمی احترام بر سر سفره آورد. او نیز چون من جسمش طاق تقلای روحش را ندارد. پس از چند روز اعتصاب غذا به بهداری اوین منتقل شده است.
ملیحی یک نکته‌ی دیگری هم داشت. وقتی می‌خندید نمکین می‌شد صورتش. حال روزهاست که شاید خنده‌اش نمی‌آید. دیگر خنده بر لب همه ما خشک شده است. اما دوست دارم به او بگویم:
"خنده‌هایت را نگه دارد. روزگاری خنده‌ها از لبان خشکیده‌مان خواهد جوشید. شک مکن"

1- متن یکی از ایمیلهای علی ملیحی.
او همیشه پیگیری می‌کند. آیا می‌شود پیگری‌های او ناتمام بماند؟

های ملا! ترا نیز زنی زایید

2010-07-10T16:04:00.024+04:30

به کابل می‌رسی خسته از رنج سفر، خسته از سنگ به سنگ این راه دراز. خسته از ترس کمین کرده پشت هر بوته. اما خستگی‌ات را به پایان سفر دلخوش نکن که که رنج سفر را پایانی نیست. برقع پوشان کابلی! شمار نایند. به پیشوازت می‌آیند. گویی پیشوازشان خبر از سر نهفته در درونشان می‌دهد. تا به کی درماندگی!?

ای کاش زمین دهان باز می‌کرد و بشریت را یک جا با خود می‌برد. ای کاش زمان می‌ایستاد و جلوتر نمی‌رفت و شرم بیشتری برای انسان به بار نمی‌آورد. آخر کدامین ژن در انسان جهش یافت که زن را اینچنین در هفت توی جهل و خرافه پنهان می‌کند. زنی که شایسته پرستش است حال به جرم کدام گناه ناکرده اینچنین بایسته ترحم می‌شود. ترحم چه سود بر این موجود ذلیل شده
وقتی رسیدم کابل گفتم آخ!

ای کاش
خاشاکِ خفته به راهِ باد می‌دانست
چه پاييز دست به داسی
کمر به قتل عامِ گندم و بابونه بسته است.

...

تو پيرم کردی مُلاعُمر
مگر مرا به جُرمِ کدام حَرام
از پيچ و تابِ تازيانه‌ی باد آفريده‌اند
که در سرزمينِ تو زن زاده شدم؟

...

پس ما مگر
مقابلِ کدام کتابِ بی‌معجزه مُرده‌ايم
که بی‌پناهیِ آدمی را
جُز جِرزِ ديوار و مزار زنده به گوران نديده‌ايد!
پس اين بُرقَع پوشِ کابلی
کی از پستویِ هزار حجاب به در خواهد شد؟

علی صالحی

=====================
توضیحی در مورد عکس:
عکس روی جلد مجله نشنال جئوگرافیک در ماه ژوئن 1985
17 سال بعد یعنی در سال 2002، پس از حمله نظامی آمریکا به افغانستان استیو مک کوری عکاس آن جستجوگر سوژه خود شد. در نهایت او را در پناهگاه آوارگان جنگ در پیشاور پاکستان یافت.

تبر

2010-06-15T22:45:00.001+04:30

تبر
کارگردان: كنستانتين كوستا گاوراس
نویسنده: كنستانتين كوستا گاوراس بر مبنای رومانی از دونالد وستلیک
بازیگران اصلی: ژوزه گارسیا در نقش برونو داورت
کارین ویارد در نقش مارلین داورت
زبان فیلم: فرانسوی
کار مشترک فرانسه و بلژیک و اسپانیا
محصول 2005- رنگی 122 دقیقه

مشخصات کامل فیلم را در IMDB ببینید.

در اولین سکانس فیلم "برونو داورت"-هنر پیشه اصلی فیلم-در نقش آدم کشی ناشی ظاهر می‌شود. او پس از قتل باکمک یک دستگاه ضبط صدای دیجیتال شروع به اعتراف می‌کند. آنجاست که داورت 41 ساله شرح می‌دهد چگونه از یک متخصص ارشد شیمی کاغذ به یک آدم کش تبدیل شده است. داورت که به مدت پانزده سال در یک کارخانه کاغذ سازی مشغول به کار بوده است به خاطر جابجایی کارخانه به کشوری با کارگران ارزانتر، به همراه 600 نفر از کار بیکار می‌شود. داورت شرح می‌دهد که ابتدا تصور نمی‌کرده است این موضوع به چالشی در زندگی او بدل شود. خود او در یکی از مصاحبه‌های کاریش در پاسخ به اینکه از بیکار شدن چه چیزی یاد گرفته است می‌گوید: «اثرات بلند مدت، منافع کوتاه مدت را از بین می‌برد.». او همیشه صندوق پستی خانه را چک می‌کند، گوش به زنگ تلفن است، ایمیلهایش را از قلم نمی‌اندازد تا شاید بتواند کار جدیدی برای خود دست و پا کند. اما گویا بحران اقتصادی جایی برای او باقی نگذاشته است. از اینرو تصمیم می‌گیرد رقبای خود را از صحنه خارج کند. او دست به یک سری قتلهای زنجیره‌ای می‌زند. تا بلکه بتواند صحنه را برای خود بی‌رقیب سازد.

شاید شنیده باشید که: «عجب دوره زمانه‌ی بدی شده است، آدم‌ها برای پول هر کاری می‌کنند». خوب بعد از دیدین این فیلم ممکن است بگوید: «عجب دوره زمانه‌ای شده است، آدمها برای کار هر کاری می‌کنند!».
بحران اقتصادی امروزآنچنان گسترده شده است که حتی بنیانهای نظام سرمایه‌داری را به چالش کشیده است. هر چند من قضاوتی در مورد اینکه نظام سرمایه‌داری نظام کارآمدی است یا نه ندارم، اگر چه بر این باور هم هستم که اگر چرخ فرقون خراب بشود، فرقون را که دور نمی‌ریزند. بحران‌های اقتصادی شاید فرصتی است برای اصلاح نظام اقتصادی مبتنی بر بازار آزاد.

این فیلم بشدت سیاسی است. هر چند رگه‌های از کمدی هم در آن نمود دارد. اما آن را هم باید تراژدی فیلم به حساب آورد. سکانس آغازین فیلم سکانسی است که در آن هنرپیشه اصلی فیلم اقدام به قتل یکی از رقبای کاری خود می‌کند. این تصور که موضوع فیلم جنایی است در همان ابتدا شکل می‌گیرد. دستپاچگی داورت این ظن را در بیننده تقویت می‌کند که قاتل آدم ناشی‌ای است. جداسازی نماها به خوبی استرس و اضطراب را منتقل می‌کنند. در نهایت نیز نماهای جداسازی شده با یک تصادم پایان می‌گیرد. نماها هم خیلی هوشمندانه گرفته شده‌اند. در این سکانس تاکید دوربین سه گانه قاتل-تفنگ و قربانی را شکل می‌دهد. شاید این سه گانه استعاره‌ای است به گزاره معروف ماکیالول، فیلسوف سیاسی ایتالیایی: «هدف وسیله را توجیه می کند». امری که در یکی دیگر از صحنه‌های فیلم نیز اشارتی به آن می‌رود. آنجا که پسر داورت معتقد است که هدف وسیله را توجیه نمی‌کند اما بلافاصله یک استثنا برای آن می‌آورد: «بجز زمان جنگ». اما مگر نه اینکه داورت در حال جنگ است. داروت برای زندگی‌ای که در حال فروپاشی است می‌جنگد. تمام قربانیان داورت نیز از این قاعده مستثی نیستند. همه زندگیشان در حال فنا است. داورت با علم به اینکه تداوم وضع موجود می‌تواند زندگی او را نابود کند دست به کشتن حریفان خود می‌زند. او خود را در صحنه یک نبرد ناخواسته می‌بیند. می‌بیند که بشدت عصبی است، زنش کم کم علاقه‌اش را به او از دست می‌دهد. پسرش در یک دزدی از فروشگاه توسط پلیس دستگیر می‌شود. داورت در صحنه‌ای از فیلم می‌گوید: «اونها با گرفتن شغلم زندگی من رو ازم گرفتند. ... من و کارگرهام، مثل یک قبیله بودیم. با هم کار می‌کردیم و از هم پشتیبانی می‌کردیم. بیکار شدن این قبیله را هم نابود کرد. ما دیگه با هم دشمن شدیم. بدتر از اون با هم رقیب شدیم.» این دیالوگ شاید مانیفست فیلم باشد.
به نظر من نگاه گاوراس تنها بحران کار در نظام سرمایه‌داری نیست. نظام سرمایه‌داری نظامی بشدت مصرف‌گراست. صحنه‌ای در فیلم هست که یک خانواده برای امرار معاش تمام زندگی خود حتی تختخواب خود را نیز در معرض حراج گذاشته‌اند. تقریبا در اکثر صحنه‌های فیلم که به تعقیب و گریز قربانیان می‌پردازد تبلیغات که یکی از ارکان دنیای سرمایه‌داری است حضور پر رنگی دارد. از بیلبوردی که موبایلی را بروی شکم زنی نشان می‌دهد تا کامیونی که روی آن عکس برهنه زنی خوابیده بر روی راحتی قرمز رنگ نقش بسته است. استفاده ابزاری از زن برای تبلیغ کالا هم نگاه ویژه‌ای در این صحنه‌ها دارد. آیا می‌توان این صحنه‌ها را تنها برش‌هایی پراکنده در تدوین فیلم دانست. به یقین نه. برونو پس از یکی از جنایتهایش شتابان به سمت هتلی بین راهی می‌راند. پس زمینه یکی از صحنه‌ها بیلبوردی است که تصویر دست یک زن در حالیکه ساعتی را همچون چاقویی در دست دارد به چشم می‌خورد و آنرا به گونه‌ای در دست دارد که گویی در حال فرود آمدن است. شاید تبر همان نظام سرمایه‌داری است که در حال فرود آمدن بر روح انسان مدرن است. انسانی که مسخ این نظام سرمایه‌داری شده است و برای اینکه از چرخه تولید و بهره کشی وا نماند به ناچار باید ضربه تبر را پذیرا باشد.

*********************

مطلب زیر از روزنامه شرق است که خواندنش خالی از لطف نیست:

روزنامه شرق
دوشنبه ۳ بهمن ۱۳۸۴ - - ۲۳ ژانويه ۲۰۰۶

گفت وگو با «كنستانتين كوستا گاوراس» درباره «تبر»
مردى كه قاتل شد
رينولد دال باركو
ترجمه: ساسان گلفر

«كنستانتين كوستا گاوراس» يكى از مشهورترين كارگردان هاى سينما است. نام كوستاو گاوراس با سينماى سياسى گره خورده است، با فيلم هايى كه داستان هايى درباره رابطه آدم ها و سياست دارند. شهرت عمده كوستا گاوراس به سال هاى دور برمى گردد كه فيلم هايى مثل حكومت نظامى، اعتراف و زى (زد) را كارگردانى كرد. چند سالى پيش از اين همزمان با نمايش فيلم «شهر ديوانه» جشنواره فيلم فجر حضور او را در سينما گرامى داشت و اين كارگردان به ايران سفر كرد. «تبر» تازه ترين فيلم او امسال در بخش خارج از مسابقه بين الملل جشنواره بيست و چهارم حضور دارد.

• نگاهى به فهرست فيلم هاى شما اين سئوال را پيش مى آورد كه كوستا گاوراس چه موضوعى را براى كار مناسب مى داند؟
مى دانيد، اين يك مشكل قديمى است. به اعتقاد من آدم هرگز نمى‌تواند بداند. در هر يك از موارد كارى ابتدا به سراغ موضوعى رفته‌ام كه برايم هيجان انگيز بوده و در نهايت موضوعى كه بدانم تصاوير تماشايى و زيبايى مى‌توانم با آن بسازم و در كنارش هم بتوانم چيزى بگويم. مشكل اين است كه آدم هميشه دلش مى‌خواهد چيزهاى بسيارى بگويد. اما لازم است چگونه گفتن را بدانى.

• آيا سويه اجتماعى رمان وست ليك بود كه باعث شد به اقتباس آن براى سينما تمايل پيدا كنيد؟
همين جنبه‌اش براى من خيلى جالب بود. وجه قاتل زنجيرى آن جذابيتى برايم نداشت. در نهايت... چيزى كه علاقه‌مندم كرد، اين بود كه يك قاتل زنجيرى با سويه‌اى اجتماعى بود نه با تاريخچه‌اى از جنون كه مردم را صرفاً براى لذت مى‌كشد. محيط رمان و اينكه نقبى به چرايى عمل او زده نظرم را جلب كرد. من رمان وست ليك را زمان انتشارش پنج يا شش سال پيش كشف كردم و به زبان انگليسى خواندم. بلافاصله در مورد حقوق اثر تحقيق كردم. فهميدم كه يك استوديوى آمريكايى تصميم گرفته از آن اقتباس كند. با اين حال استوديو واقعاً از رمان راضى نبود. من صبر كردم. در اين فاصله «آمين» را ساختم. بعد از به پايان رسيدن «آمين» بار ديگر به سراغ آن آمدم، چون متوجه شدم كه آمريكايى‌ها از ساختن فيلم براساس آن منصرف شده اند. يك كارگردان ديگر هم به رمان علاقه مند شده بود! با وست ليك تماس گرفتم و از او پرسيدم آيا دلش مى‌خواهد حقوق اثرش را به يك اروپايى بدهد يا نه. او بلافاصله تمايلش را اعلام كرد.

• اين سومين اقتباس از يك رمان وست ليك در فرانسه است. علت اين اشتياق را چه مى دانيد؟
فقط در فرانسه نيست كه كسانى به دنبال اقتباس آثار او هستند. هاليوود هم خيلى تلاش كرده اين كار را بكند. اما اين پروژه‌ها موفقيت آميز نبودند... من متوجه شده‌ام كه به طور كلى در طرح و توطئه رمان‌هاى وست ليك نقاط عطف خوبى گنجانده شده، اما رويدادهايشان به اوج مناسبى نمى‌رسند. اين اثر به نظرم بى عيب و نقص آمد، هر چند از پايانش اصلاً خوشم نيامد... وست ليك مى‌داند كه در فرانسه كتاب‌هايش طرفدار بيشترى دارد.

• در پايان كتاب چه اتفاقى مى افتد؟
خب، او موقعيتش را به دست مى‌آورد و سرپرست كارخانه مى‌شود.

• پس مانند پايان فيلم شماست؟
نه، در واقع اين طور نيست. چون من عاملى را به آن افزودم كه يك شكارچى ديگر است. ديدگاه من همه چيز را عوض مى‌كند... در كتاب آن نوع افرادى مطرح مى‌شوند كه سعى مى‌كنند ديگران را له كنند و خودشان به موفقيت برسند. اما من با كمك ژان كلود گرومبرگ ترجيح دادم نوعى از افراد را در نظر بگيرم كه خودشان را در ميدان جنگ مى‌يابند، درست همان طور كه پدرانشان در ميدان جنگ به ناچار جنگيده‌اند. سال ها پيش پدر اين شخص به خاطر كشورش در جنگ بوده و اكنون خود او به خاطر خانواده‌اش مى‌جنگد. اما وقتى كسى وارد چنين جنگى شود، در پايان به ناگزير با كسى برخورد مى‌كند كه در جايگاه قبلى او قرار گرفته و اين يك جبر است. يك مسئله ازلى و ابدى است. او يك شكارچى است، اما تنها شكارچى اين دنيا نيست و به احتمال زياد به كسى بدتر از خودش برمى خورد.

• به نظر شما چرا هاليوود به فكر بهره بردارى از اين پديده اجتماعى نيفتاده است؟
سينماى آمريكا سال‌هاى طولانى سينمايى مختص سرگرمى محض بوده است. استوديوهاى هاليوود اين عقيده را ترويج كرده اند كه سينما فقط براى اوقات فراغت ساخته شده است. با اين حال سينماى آمريكا _ از دوران صامت تا دهه هفتاد و حتى هشتاد _ هميشه موضوع‌هاى اجتماعى را پوشش داده است، البته به شيوه خودش. اما امروزه ديدن پروژه‌هايى از اين قبيل به امرى نادر تبديل شده است. به اعتقاد من علتش از ميان رفتن تهيه كنندگان بزرگ است. سينماى آمريكا در دست متخصصان امور مالى است كه فقط آنچه قبلاً ساخته شده را مشابه سازى مى‌كنند.

• يعنى ديگر مولفى وجود ندارد؟ منظور شما اين است؟
نه، مولف‌هايى هم هستند. اما مسئله اين نيست. مسئله اين است كه آنها امكان بيان خود را ندارند. چه نويسنده باشند، چه كارگردان، چه بازيگر! فيلمنامه‌نويس‌هاى محشرى در هاليوود و همه جاى آمريكا وجود دارند. اما شركت هاى بزرگ علاقه‌اى به آنها نشان نمى‌دهند.

• مى‌خواهيد بگوييد امروز ديگر نمى‌توانيد فيلمى آمريكايى بسازيد؟
مى‌دانيد، من هرگز دنبال سينماى آمريكا نيفتاده‌ام. آنها هستند كه به دنبال من مى‌آيند، من آرزوى درآمد زيادى را ندارم، اما... خيلى‌ها هستند كه لازم مى‌دانند خوب زندگى كنند، خوب بخورند بنابراين سراغ فيلم‌هايى مى‌روند كه سرمايه‌گذار و كمپانى پخش داشته باشد!

• فكر مى‌كنيد شخصيت فيلم شما ديوانه است؟
نه، مطلقاً نه. او در شرايط جنگى به سر مى‌برد! بنابراين مسئله اين است كه بدانيم وقتى كسى از جنگ خود دست بر مى‌دارد، ديوانه است يا نه. اما در مجموع بايد بگويم جوابى براى سئوالتان ندارم. يكى دارم، اما آن را براى خودم نگه مى‌دارم.

• چند دقيقه قبل گفتيد كه شخصيت فيلم براى حفظ خانواده‌اش مى‌جنگد. آيا در واقع براى حفظ موقعيت اجتماعى خانواده‌اش نمى‌جنگد؟
در اين مورد خيلى تحقيق كرده‌ام و به اين نتيجه رسيده‌ام كه وقتى شخص بعد از يك دوره طولانى داشتن مقام و حقوق خوب و احترام در موسسه و محيط كارش بيكار مى‌شود، به سرعت حس احترام به خودش را از دست مى‌دهد و به نظرش مى‌رسد ديگران نيز همين احساس را در مورد او دارند. علاوه بر مسئله حفظ عزت نفس، حفظ آنچه در اين مدت ساخته است نيز اهميت مى‌يابد. چه چيزهايى ساخته است؟ خانواده‌اش، خانه زيبايش و چيزهايى از اين قبيل.

• يعنى فيلم درباره حفظ ظاهر است؟
اميدوارم مردم بيشتر به بودن فكر كنند تا اينكه چطور به نظر مى‌رسند.

• اين همه تبليغاتى كه در فيلم ديده مى‌شود را چطور بايد تفسير كرد؟
مسئله‌اى مربوط به شخصيت فيلم است. قصد نداشتم بر ضد تبليغات شعار بدهم. اين شخصيت هم مانند اكثر مردم با تبليغاتى احاطه شده كه به او وعده چيزهاى زيباى بسيارى مى‌دهند و او را تحريك مى‌كنند. اما او ديگر امكان رسيدن به چنين چيزهايى را ندارد، چون ابزارهاى رسيدن به آنها را از دست داده است. در نتيجه به شدت نااميد مى‌شود. اين هم در از دست رفتن عزت نفس او موثر است...

نگاهى به فيلم «تبر»
قتل از پيش طراحى شده
بويد وان هوئيج
ترجمه: پريا لطيفى خواه

جامعه غرب بيش از پيش بر روى ارقام، آمار سود و نمودارهاى مصرف متمركز شده است. اينكه چنين روندى ما را به كجا مى كشاند موضوع فيلم سياه هجوآميز جديد كارگردان يونانى كوستاو گاوراس است كه بر اساس داستان «تبر» نوشته دونالد اى. وستلاك، نويسنده آمريكايى داستان هاى جنايى، ساخته شده است. آنچه در اصل رمانى رازآميز درباره روياى محقق نشده آمريكا است در اين فيلم به هجوى معاصر درباره بازار مصرف زده اروپا تبديل شده است كه اشاراتى به خارج شدن نيروى كار انسانى از چرخه توليد به نفع افزايش سود، طبق اهداف از پيش تعيين شده، دارد. به هرحال، طرح و توطئه رمان اصلى در اين فيلم نيز حفظ مى شود. در فيلم مردى به نام برونو داور (خوزه گارسيا) موفق مى شود به تدريج راه خود را به سوى بالاترين رده هاى مديريتى يك شركت توليد كاغذ در شمال فرانسه باز كند اما اين شركت بعد از مدتى در شركت ديگرى ادغام مى شود و براى سودآورى بيشتر محل آن به رومانى منتقل مى شود. داور با دريافت ۱۵ ماه حقوق بازخريد مى شود و با لحنى دلگرم كننده به او مى گويند: «ما اصلاً نگران وضعيت كارى شما نيستيم، چون با اين سابقه و توصيه هاى خوبى كه شما داريد به راحتى مى توانيد خيلى زود شغلى براى خودتان دست و پا كنيد.»
دو سال از اين ماجرا مى گذرد و كوله بارى از مصاحبه هاى بى نتيجه با شركت هاى گوناگون بر روى دستان آقاى برونو سنگينى مى كند تا اينكه كم كم نگران آينده خود مى شود. پس اندازش كاملاً تمام شده است و بايد وام هايش را بپردازد و مخارج خانواده اش را نيز تأمين كند. در حالى كه همسرش مارلنه (كارين ويارد) در چند شغل نيمه وقت آغاز به كار كرده است، برونو با نااميدى در خانه نشسته و به اين فكر مى كند كه چرا كسى علاقه اى به استخدام او ندارد. او با خودش فكر مى كند: «ممكنه تعداد رقباى من در بازار كار خيلى زياد باشه؟ عملى فكر كن! چطورى مى تونم اين مشكل رو حل كنم؟ ساده ترين راه براى به دست آرودن يه تبر كدومه؟ تا بتونم همه رقيب هام رو در بازار بى رحم كار از ريشه در بيارم.» تا اينكه يك تفنگ قديمى پيدا مى كند كه پدرش در جنگ جهانى دوم از آن استفاده مى كرد. «پدرم با اين تفنگ دشمناش رو مى كشت و از بين مى برد.» برونو اين جمله را زير لب زمزمه مى كند تا به خودش دل و جرأت بدهد و كار خود را توجيه كند. برونو تصميم مى گيرد يك آگهى قلابى كار در روزنامه چاپ كند. در اين آگهى از افراد علاقه مند مى خواهد كه رزومه خود را برايش بفرستند و به اين ترتيب نشانى و عكس تمام رقباى بالقوه خود را به دست مى آورد. با خود فكر مى كند: «حالا تنها چيزى كه لازم دارم اينه كه اولين نفر را بكشم بعدش كشتن اوناى ديگه آسون تر مى شه.» فكر برونو بى شك امور را پيچيده مى كند اما فيلمنامه فوق العاده انديشمندانه اين قتل هاى ابزورد را با صحنه هايى از زندگى روزمره متوازن مى كند: مصاحبه هاى كارى بيشتر، پاك كردن اثرات جنايت با مسائل پيش پاافتاده و حمايت از خانواده به هر نحو ممكن. قدرت فيلمنامه در اين است كه كمدى آن بيشتر برگرفته از لحن پيوسته مرگبار و جدى اش است. اينكه يك نفر رقباى كارى خود را به قتل برساند در معناى واقعى كلمه همان كارى است كه همه مديران تجارى آرزوى انجام دادنش را دارند. تنها كارى كه فيلمنامه انجام مى دهد تأكيد بر روى اين حالت ابزورد است كه در دنياى تجارت نيز همچون دنياى معمولى قتل فيزيكى جرم محسوب مى شود، اما كشتن رقباى تجارى به هر روشى به جز قتل نه تنها بى ضرر است بلكه در واقع عملى پسنديده و خوب هم محسوب مى شود.ملاحظه كنيد كه چطور فيلمنامه با مضامين و شخصيت ها برخورد مى كند؛ چگونه داستان هاى كوچكى را كه بعداً نتيجه شان معلوم مى شود كنار هم مى چيند و اينكه چگونه آرزوها و انتظارات را ناديده مى گيرد و در نهايت نيز كاملاً منطقى باقى مى ماند. پايان فيلم شايد پايانى كلاسيك براى يك فيلم هجوآميز باشد اما اين پايان به زيبايى تحقق مى يابد چرا كه كارگردان آنقدر به هوش و ذكاوت تماشاگر خود احترام مى گذارد كه بداند دقيقاً چه وقت و كجا بايد فيلم را به پايان ببرد. در كنار لحن بسيار جدى و سياه فيلمنامه، كارگردانى دقيق كوستاو گاوراس قرار اين حالت ابزورد را حتى در كوچكترين دقايق فيلم خنده دار جلوه مى دهد، در حالى كه فيلم همچنان در تمام مدت كاملاً جدى باقى مى ماند. گارسيا و ويارد هر دو به خوبى از نقشى كه بر عهده شان گذاشته شده برمى آيند؛ يكى نقش شوهرى را بازى مى كند كه دائم بى رحم تر مى شود و ديگرى نقش زنى نگران. بيشتر رقباى برونو - كه نقش اغلب آنها را بازيگران اصلى ساير فيلم هاى گاوراس ايفا مى كنند _ چهره هايى عبوس دارند و دائم با كلمات بازى مى كنند. فيلم همچنين ديدگاهى را به تماشاگر خود ارائه مى دهد كه به طرز بى رحمانه اى خنده دار است؛ اين ديدگاه كه اگر ما به نوعى نمى توانستيم جلوى تمايلات خود را بگيريم تا در اين جامعه مصرف زده به قاتلين بى رحم رقبايمان تبديل نشويم چه اتفاقى مى افتاد؟

*********************

این لینک نیز می‌تواند مفید باشد.
کوستا گاوراس، روايتگر مبارزه

نصب فونتهای ویندوز در اوبونتو

2010-05-01T15:11:00.003+04:30

اولین مشکلی که پس از نصب توزیع‌های مختلف لینوکس مثل اوبونتو ممکن است پیش بیاید غیبت فونتهای ویندوز مثل Tahoma است. این مشکل خصوصا برای ما فارسی زبانان موجب دردسر مضاعف می‌شود. چون فونت جایگزین لینوکس به هیچ وجه مناسب نیست و حروف «گچپژ» بعضا بهم ریخته مشاهده می‌شوند. از طرفی اکثر سایتهای فارسی زبان چیدمان صفحه‌شان را بر اساس فونت‌های ویندوز مثل Tahoma و Times New Roman بنا کرده‌اند. بنابراین اولین کار شاید این باشد که فونتهای ویندوز را نصب کنید.

خوب، این کار بسیار ساده است. اولین کار دانلود فونتهای ویندوز است. بعد نصب آنها. ابتدا باید فونتها در پوشه مناسب آن کپی شوند و سپس با دستور chown مالکیت آن باید به root تعلق گیرد. سپس باید با کمک دستور mkfontdir در پوشه مورد نظر، شاخصی از فونتها موجود در آن پوشه را ایجاد کرد.
برای این کار مطلب زیر را مرور کنید:
How to Install True Type Fonts on Ubuntu

روش دیگری که من در جستجوی اینترنتی خود به آن رسیدم خیلی ساده‌تر بود: تنها کافی بود دستور زیر را اجرا کنید و یکبار سیستم را از ابتدا راه‌اندازی کنید:

$sudo apt-get install msttcorefonts

توضیح کامل آنرا در اینجا بخوانید.

اما هنوز مشکل کوچکی وجود داشت. در بالا تمام مراحل نصب خودکار انجام می‌شود اما هنوز فونت مهم Tahoma نصب نشده است. من توانستم بعد از مدتی جستجو یک شل اسکریپ ساده پیدا کنم که نه تنهابا کمک روش دوم فونتهای Truetype را نصب می‌کند، بلکه در ادامه فونت معروف Tahoma را نیز از سایت خود مایکروسافت دانلود کرده و در همان مسیر نصب می کند.

#!/bin/bash
# Install Microsoft Fonts (Including Tahoma)

if [ "$(id -u)" == "0" ]
then
  if apt-get install msttcorefonts; then
    mkdir temp-tahomafont
    cd temp-tahomafont
    if wget http://download.microsoft.com/download/ie6sp1/finrel/6_sp1/W98NT42KMeXP/EN-US/IELPKTH.CAB; then
      cabextract IELPKTH.CAB
      if cp *.ttf /usr/share/fonts/truetype/msttcorefonts/; then
        if fc-cache -fv; then
          cd ..
          rm -r temp-tahomafont
          echo "Microsoft fonts are now installed"
        else
          echo "Could not rebuild font cache"
          exit -1
        fi
      else
        echo "Could not copy the font to /usr/share/fonts/truetype/msttcorefonts/"
        exit -1
      fi
    else
      echo "Could not download Tahoma font"
      exit -1
    fi
  else
    echo "Could not install msttcorefonts package" 
    exit -1
  fi
else
  echo "Run 'sudo ./addfonts.sh'"
  exit 0
fi

آن را از اینجا پیدا کردم. اگر حوصله دیدن اصل این مطالب را ندارید و فقط می‌خواهید فونتهای Truetype مایکروسافت را نصب کنید این قطعه کد بالا را در فایلی با نام 'addfonts.sh' ذخیره کنید. با دستور زیر می‌توانید این اسکریپت را اجرا کرده و کار را تمام کنید:

chmod +x addfonts.sh
sudo ./addfonts.sh

برای آنهایی که مو را از ماست می‌کشند مطلب زیر خیلی بدرد بخور است:
Optimal Use of Fonts on Linux

منتظری در دو اپیزود

2010-04-14T12:16:00.004+04:30

آيت‏‌اللَّه شيخ حسينعلى منتظرى فقيد زمانى كه رسانه‏‌اش تغيير كرد، هم مخاطب، هم وزن، هم قافيه، هم جهت فكرى، هم محتواى پيام و هم تا حد زيادى پايگاه اجتماعى‌‏اش عوض شد. تا در تهران و قم پيشنماز بود بايد حرفهاى تلويزيون را براى مستمع فرهنگِ شفاهى تكرار كند. هنگامى كه ارتباط با مخاطبان پا به حيطۀ متن گذاشت و نوشته تنها راهِ رساندن پيام شد، محتواى پيام هم زمين تا آسمان فرق كرد.

مخاطب فرهنگ شفاهى ـــــ در مسجد، كليسا، كنيسه يا هر معبد و مناسك و پرستشگاهى ــــ پذيراى پيامى است كه از كودكى به آن خو كرده: حقْ خوب و متبرّك است و داراى ثواب؛ باطلْ بد و ملعون است و مستوجب عِقاب. چنين پيامى معمولاً رايگان است، مصرف آن فقط در حد آداب مقرر وقت مى‌‏گيرد و مخاطب تا دفعه بعد نيازى ندارد به آن فكر كند، زيرا حقيقتِ مطلقِ ِ ازلى و ابدى طى هفتۀ آينده هم سرش جايش خواهد ماند.

در مقابل، مخاطب پيام مكتوب نه تنها وقت صرف موضوع مى‌‏كند بلكه چه بسا آن را خريده باشد و، مانند هر خريدار ديگرى، حق خويش مى‏‌داند زير و بالايش كند، نگه دارد، به ديگران نشان بدهد، نظرشان را بپرسد، نظر خودش عوض شود و نظر ديگران را نسبت به آن عوض كند. منتظرى به‌‏عنوان آيت‌‏اللَّه روستايى پيشتر براى گروه اول حرف مى‏‌زد اما يك روز منبر و ميكرفنش را گرفتند و از آن پس ناچار چيزهايى براى گروه دوم روى كاغذ ‌‏آورد. اين شروع استحاله و ترفيع او بود.
-- ترفيع شگفت‌‏انگيز يك آيت‏‌اللَّه، م. قائد

م. قائد مطلبی دارد با عنوان «ترفيع شگفت‌‏انگيز يك آيت‏‌اللَّه». بنظرم آنقدر مفید هست که کمی وقت بگذاریم و آنرا بخوانیم.

ساده مثل غذاهاشان

2010-04-09T18:10:00.004+04:30

تعطیلات نوروز امسال فرصت مناسبی شد برای سفر به ارمنستان. حضور در یک کشور غیر مسلمان و همسایه ایران.
خوب خیلی چیزها هست که سفر به آدم یاد می‌دهد. برای ما ایرانی‌ها که آزادی اجتماعی اندکی در مقایسه با اکثر کشورهای همسایه داریم، احساس حسرت بیشتری هم بطبع آن خواهیم داشت. نه اینکه پیشرفت فقط در ساختن پل و تونل و سانتریفیوژ باشد. من معتقدم جنبه اصلی توسعه به انسان بر می‌گردد: بهتر زندگی کردن.
نوشتن و گفتن در مورد خاطرات سفر خیلی راحت است. اما نوشتن در مورد حس غریب ایرانی بودن در دنیای امروزی براستی خیلی سخت و شاید غم انگیز باشد.
ما واقعا خیلی پیچیده‌ایم! کوچکترین مسایل براحتی بغرنج می‌شوند. استعداد خاصی برای از کاه کوه ساختن داریم. قبیله وار زندگی می‌کنیم.
فیلسوفی می‌گوید برای شناخت یک فرهنگ باید غذاها و خورشتهای آن را شناخت. غذا معیار خوبی برای مقایسه فرهنگهاست. غذا‌های ما، مثل خود ما پیچیده‌اند. نگاه کنید با چه زجر و مشقتی قورمه سبزی، قیمه و آبگوشت و ... درست می‌کنیم. اما آنها چقدر ساده: لوبیای پخته، نان تست و گوشت، نهایت پیچیدگی در طبع یک غذا می‌شود: پیتزا!
آری، آنها ساده‌اند مثل غذاهایشان و ما گیر کردیم در پیتزای قورمه سبزی!

این سه مرد

2010-03-28T10:21:00.000+04:30

گاهی اوقات عکس‌ها بیشتر از یک تصویر ساده‌اند. آنها ممکن است برگی از تاریخ باشند. بارها این عکس را دیدم و هر بار چیز تازه‌ای در آن نمودار یافتم.

نمایش خطاهای سیستم در C++

2010-03-16T17:20:00.002+03:30

شاید شما هم در هنگام کار با زبان C++ با خطاهای سیستم که با شماره مشخص شده‌اند برخورد کرده‌اید. بهتر است کاربر نهایی نرم افزارها بتوانند متن خطاهای روی داده را ببینند. این حتی برای توسعه دهندگان نرم افزار هم مناسب خواهد بود تا به جای دیدن شماره‌هایی که تنها با کمک MSDN می‌توانند به محتوای آن پی ببرند، مستقیم متن خطای صورت گرفته را مشاهده کنند.
این قطعه کد زیر می‌تواند متن خطاهای سیستم را به شما نمایش دهد. کار با آن بسیار ساده است و هم با توابع کتابخانه ای MFC سازگار است و هم با توابع پایه C++.

 static TCHAR* ErrorString(DWORD err, TCHAR* buf, int len)
 {
  if(::FormatMessage(FORMAT_MESSAGE_FROM_SYSTEM,
   NULL,
   err,
   0,
   buf,
   len,
   NULL) == 0)
  { /* failed */
   // Unknown error code %08x (%d)
   _sntprintf(buf, len, _T("Unknown error 0x%08x (%d)"), err, LOWORD(err));
  } /* failed */
  else
  { /* success */
   LPTSTR p = _tcschr(buf, _T('\r'));
   if(p != NULL)
   { /* lose CRLF */
    *p = _T('\0');
   } /* lose CRLF */
  } /* success */

  return buf;
 }

#ifdef __AFX_H__
 static CString ErrorString(DWORD err)
 {
  CString Error;
  LPTSTR s;
  if(::FormatMessage(FORMAT_MESSAGE_ALLOCATE_BUFFER |
   FORMAT_MESSAGE_FROM_SYSTEM,
   NULL,
   err,
   0,
   (LPTSTR)&s,
   0,
   NULL) == 0)
  { /* failed */
   // Unknown error code %08x (%d)
   CString t;
   t.Format(_T("Unknown error 0x%08x (%d)"), err, LOWORD(err));
   Error = t;
  } /* failed */
  else
  { /* success */
   LPTSTR p = _tcschr(s, _T('\r'));
   if(p != NULL)
   { /* lose CRLF */
    *p = _T('\0');
   } /* lose CRLF */
   Error = s;
   ::LocalFree(s);
  } /* success */
  return Error;
 } // ErrorString
#endif

سکوت

2010-03-06T15:22:00.013+03:30

به بهانه اعدام محمد امین ولیان:
آغاجری را خواستند اعدام کنند نگذاشتیم، پس غلط می‌کنند ولیان را اعدام کنند!

دلم می خواهد ولیان را ببینم و بهش بگویم:

هل ای پسر دل قوی دار، پایان شب تار نزدیک است.

مباد ترس برت راه پیدا کند. مباد تیرگی مایوست کند. زندان اگر چه تنگ جایی است اما دل بزرگ دار.

پسر!

دار از شرم تو فرو می‌ریزد. تو گناهی نداری که بیگناه تا پای دار می‌رود اما بالای آن نه.

پسر! همکلاسی! یار دبستانی!

چه فرق می‌کند من با تو. همه ی ما ولیانیم؛ همه ما نداییم؛ همه ما سهرابیم؛ همه ما محسنیم؛ ... و ما بیشماریم!

%
وقتی "آنان" آمدند و "کمونیست‌" ها را بردند
سکوت کردم!
من که "کمونیست" نبودم!

سپس بازآمدند و "سوسیال دموکرات" ها را بردند
سکوت کردم!
"سوسیال دموکرات" نبودم من!

به سراغ "سندیکالیست" ها آمدند
همراه بردند آنان را نیز
سکوت کردم!
اندیشیدم: "من که سندیکالیست نیستم آخر!"

و ...
عاقبت
وقتی مرا می‌بردند،
سکوت بود و سکون بود
و هراس در تنهایی آدم‌ها،
و در ضرباهنگ چکمه‌ها و قلب‌ها،
در وحشت و دلشوره‌ی کوچه،
همراه ما می‌رفت
و دیگر هیچ‌کس نمانده بود
تا بردن مرا
بانگی به اعتراض بر آورد!
%

*****

شعر بالا با عنوان سکوت، ترجمه‌ی آزادی است از سخن معروف مارتین نیمولر که به اشتباه در ایران از قول برشت نقل می‌شود.

چرا ما همش در کار دادنیم!

2010-03-01T11:25:00.005+03:30

این خبرها را بخوانید:
اهدای دو آهوی ایرانی به شیخ‌‌نشین قطر
توافق ایران با تحویل دو قلاده پلنگ وحشی به روسیه

معمولا در روزنامه‌ها می‌خوانیم:
ایران به پاکستان گاز داد!
ایران به ترکیه گاز داد!
به ترکمنستان هم باز گاز داد!
به کویت آب داد!
به چین و روسیه هم باج داد!
به ونزوئلا نفت -همینجوری بخاطر ریش کاسترو- داد!
نمی‌دانم چرا ما همش داریم می‌دیم!

=============================
پی‌نوشت:
معامله پلنگ ایران با ببر روسیه،‌ نشانه بی‌تدبیری سازمان محیط زیست

وب چرخ؛ وقتی دیگه گوزیدی

2010-02-28T15:14:00.005+03:30

تعادل را همیشه حفظ کنید چرا که ممکن است بر زمین سرد و سخت فرود آیید!

دریچه‌ای نو: لینوکس

2010-02-25T15:34:00.004+03:30

از امروز شروع کردم به کار کردن با لینوکس. امیدوارم بتوانم در محیط جدید چیزهایی جدیدی یاد بگیرم. همیشه از تکرار هراس داشتم و احساس می‌کردم در ویندوز به تکرار رسیده‌ام. بعد از کلی جستجو لینوکس Ubuntu را برگزیدم و برای نوشتن برنامه‌های جدید نیز از Qt شروع کردم. شاید کمی زود باشد، اما بنظرم فرصت خوبی برای دوباره متولد شدن آن هم در دنیای لینوکس پیش آمد. زندگی من هم گویا دو نیمه دارد نیمه‌ی سایبری و نیمه‌ی واقعی!

جای خالی خدا

2010-02-23T15:36:00.004+03:30

من خیلی سعی کرده‌ام خدا را باور کنم، حسش کنم. دنیا را با او تفسیر کنم. ابدیت را با او پایان بخشم و ازلیت را با او آغاز کنم. همیشه کور سوی امیدم در زندگی باشد، در داشته‌ها و نداشته‌هایم، در خواسته‌ها و نخواسته‌هایم، در ساحل آرزوهایم رد پایش را بپویم. افسوس! کور سویی که همیشه به نورش دل خوش می‌کنم، آنرا خاموش تر از آن می‌بینم که بخواهم چراغ راهم سازم.
اگر خدایی هست -که امیدوارم باشد- تنها چیزی که به یقین باور دارم جای خالی اوست. جالی خالی خدا در قلب و احساسم، در اندیشه و پندارم. همیشه خلاءاش آزارم می‌دهد. گویی باور ندارم می‌شود دنیا را هم بدون او متصور شد. نخواسته‌ام دنیا را با همه‌ی زیبایی‌ها و زشتی‌هایش بدون او متصور شوم. اما افسوس! سنگ همچنان در آب فرو می‌رود. نیوتن می‌گفت خداوند دنیا را آفرید اما پس از آن قوانین فیزیک بر آن حاکم است. چه سرگذشت عجیبی.
خدا از جنس اثبات نیست، به قرینه از جنس انکار نیز نباید باشد. او باور پذیر است. من اما هیچ گاه دلیلی برای باورش نیافته‌ام. او هیچ گاه خودش را بر من عیان نکرده است. هر وقت به او نیاز داشتم او خودش را من دریغ کرد. هر گاه عطش تنهایی‌ام به جرعه‌ای از او سیراب می‌شد سرابی می‌یافتم. او بود که همیشه به کناره نشست.

پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد

یادی از عبدالله مومنی و تنهایی‌های زندانش

2010-02-22T22:23:00.000+03:30

با «عبدالله» از همان روزهای اول ورودم به تحکیم آشنا شدم. عبدالله فعال بود. مذهبی بود، اگر چه من ریای مذهبی را در او برخلاف برخی دیگر از دوستان ندیدم. با کسانی مثل من که گرایشات مذهبی‌مان کمرنگ تر بود همانقدر گرم می‌گرفت که با فعالین ملی مذهبی که هنوز تنور شریعتی برایشان سوزان بود.
کسی پیدا نخواهد شد که مومنی را بشناسد و تایید نکند که دوستان زیادی داشت. شاید درستتر این باشد که بگوییم مخالفان زیادی نیز داشت. چندین نامه و بیانیه که این اواخر اعضای شورای مرکزی تحکیم در مخالفت با او نوشتند و او را پدرخوانده تحکیم نامیدند. شاید مشکلی که عبدالله مومنی دارد اینست که کمی غرور سیاسی دارد. اما مشکلی که مخالفانش دارند اینست که او را از نزدیک نمی‌شناسند. او ساده تر از این حرفهاست. ساده! چه واژه آشنایی.
زمانی که اعترافاتش از تلویزون پخش می‌شد من آنرا ندیدم. او به معنی واقعی کلمه یکی از دوستان نزدیک من است. می دانم که می‌داند هیچ گاه اختلاف سلیقه فکر ما موجب نشد تا هر از چند گاهی حال هم را جویا نشویم. یادش بخیر هرازگاهی گپی و دیزی و ... . همیشه موبایلش را با بدبختی می‌شد گرفت. همه هم عادت کرده بودند. او برای آرمانش که آرمان همه ما نیز بود، کوشید. من می‌فهمم که زحمت کشیدن برای امری که باورش داری یعنی چه.
نمی‌دانم در تنهایی سلولش یادی هم از من می‌کند یا نه. او را هیچ گاه تنها نمی‌شد یافت. اما الان تنهایی به گمان او را سخت می‌آزارد. امیدوارم زودتر ببینمش. براستی برایش دلتنگ شده‌ام.
چند پیش که تصمیم گرفتم در تعطیلات یکی از کتابهای نخوانده‌ی کتابخانه‌ام را از خاک خوردن برهانم، عکس یادگاری از او که در حج گرفته بود دیدم. مربوط به زمانی می‌شد که در تربیت معلم تهران درس می‌خواندم و او را به رسم یادگار گرفتم. یک آن یادش مرا سخت در بر گرفت.

ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن
وین سر شوریده بازآید به سامان غم مخور

یکی به داد این قورباغه برسد

2010-02-12T12:46:00.011+03:30

حتما داستان قورباغه و گاو نر را شنیده‌اید. قورباغه‌ای که تصمیم گرفت آنقدر خودش را باد کند تا به بزرگی یک گاو نر بشود. او خودش را باد کرد، باد کرد و آنقدر باد کرد که یکهو ترکید.

به گمانم جمهوری اسلامی نیز دارد خودش را باد می‌کند. طرفه آنکه خودش هم گویا باورش شده است.
چقدر تملق و چاپلوسی مورد مذمت بزرگان ادب و فرهنگ و سیاست این کشور قرار گرفته و باز کافی پیچ رادیو را باز کنی تا بلندگوی تملق وریا پرده گوشت را بلرزاند!
با زور سر نیزه مخالفانت را ندید بگیری، اما تصویر هوادارانت را شش برابر بزرگ کنی و هی مردم مردم کنی این کجایش مردمداری است. هیهات که هو صم بکم عمی فهم لایعقلون!
به آنچه در 22 بهمن گذشت نگاه کنید. آدمی از خنده گریه‌اش می‌گیرد. خودت با هزینه خودت آدم بیاوری بعد هم بگویی ببین من چقدر هورا کش دارم. استوانه نخراشیده‌ی درازی را میانه خیابان به تماشا بگذاری که من این ترکیب ناجور را از زمین پرانده‌ام و به آسمان رسانده‌ام. ناسا و قدرتهای بزرگ فضایی دنیا در حال ساختن اسیتگاه فضایی بین المللی هستند تا سکوی پرش انسان به فضا باشد در حالی که رهبران بی خرد ما یک بلندگو دستشان گرفته‌اند و دایم دارند در آن می‌دمند که «من می خواهم چرخ را از اول اختراع کنم. مرگ بر ادیسون». والله به خدا دردآور است که در گوشه کنار این مملکت کودکان گرسنه‌اند و رهبران بفکر فرستادن کرم به فضا.
عجب از این چرخ دوران که دغل می‌کند! نیک بنگری شاید اینهم نیرنگ پروردگار است که اینان را از تعقل پاکیزه نگاه داشته است!

Delegate ها در C++

2010-02-08T23:45:00.005+03:30

نمی‌دانم معادل فارسی Delegate چیست. Delegate در یک فضای شی‌گرا معنی پیدا می‌کند. در زبانهای مثل C#، Delegateها به وفور استفاده می‌شوند. این زبانها Delegateها را پشتیبانی می‌کنند.
درک آنها بسیار ساده است؛ برخی مواقع یک شی از یک کلاس، یک یا چند آبجت از کلاس دیگری را در خود دارد. بطور مثال کلاس آ، کلاس ب را به عنوان عضوی از خود در بر دارد. در این حالت کلاس آ براحتی می‌تواند به تمام متدهای عمومی کلاس ب دسترسی پیدا بکند. حال تصور کنید که در شرایطی کلاس ب بخواهد به یک یا چند متد از کلاس ب دسترسی داشته باشد. یا حتی بتواند به کلاس ب یک رویداد یا یک پیام خاص را بفرستد. خوب البته راه حل‌های بسیاری برای این مسئله می‌توان متصور شد. مثلا CallBack functions یا استفاده از مفهوم Event ها و... . هرچند هر یک از این راه حل‌ها معایبی نیز دارند.
Delegate راه حل مناسبی در این گونه مواقع است. متاسفانه این مفهوم در زبان سی پلاس پلاس پیاده سازی نشده است. اما مقاله زیر می‌تواند در استفاده از Delegateها در C++ کمک کند. شما با معرفی یک Delegate می‌توانید آنرا به یک متد خاص از کلاس بالایی bind کنید تا با هر بار فراخوانی این Delegate آن متد فراخوانده شود، با آرگومانهای متفاوت.
فکر کنم می توان اینگونه تصور کرد که هر Delegate نماینده‌ای از یک کلاس در کلاس دیگر است.

برای استفاده از Delegate ها در زبان سی این مقاله را بخوانید:
Member Function Pointers and the Fastest Possible C++ Delegates

وب چرخ؛ بوسه در هنگام کار

2010-02-08T19:55:00.000+03:30

فقط این لینک را دنبال کنید. یک بازی کوچولو. شما باید آنقدر صبر کنید تا رییس کمی سرش مشغول تلفن بشود. فرصت را غنیمت شمرده و همکارتان را ببوسید (دکمه چپ موس را بفشارید). هر چه بوسه طولانی تر امتیاز بیشتر. راستی من 200 امتیاز گرفتم شما چقدر؟

========================

از این پس سعی می کنم مطالب کوتاهی را با برچسب «وب چرخ» در وبلاگم انتشار دهم. قصد داشتم در تویتر اینکار را انجام بدهم به دو دلیل منصرف شدم. یکی اینکه خیلی تمایل ندارم در سایتهای مختلف عضو باشم. یعنی به زبان خودمانی دوست ندارم سرم را با تویتر و فیس بوک و ... شلوغ کنم. و دوم اینکه یک کار درست، بهتر از صد کار نیمه تمام است.

سال 2009 در قاب

2010-01-19T13:06:00.009+03:30

سالی که گذشت سال پرحادثه‌ای بود. انتخابات در ایران و آمریکا و چند کشور دیگر، تحولات زیست محیطی، جنگ در غزه و افغانستان و ... . هر کدام سوژه‌ای منحصر بفرد برای ثبت در تاریخ شد. سالی که برای ما ایرانیان هم سالی مهم بود و آبستن تحولاتی که هنوز ادامه دارد.
12 ماه گذشته از دریچه دید عکاسان دیدنی‌تر می‌شود. هر عکس داستان، افسانه، خاطره و حتی شاید دنیایی در درون خود داشته باشد. به بهترین عکسهای سال 2009 نگاه کنید:

قسمت اول عکسها را در اینجا ببینید.

قسمت دوم عکسها را در اینجا ببینید.

قسمت سوم عکسها را در اینجا ببینید.

فعل افسوس را به زمان همیشه صرف کردیم. منتظری مرد

2009-12-20T15:28:00.005+03:30

آیت الله منتظری درگذشت

نمی‌دانم چرا غمی سنگین مرا در بر گرفت. اندوهی کرخت کننده. همیشه دوست دارم امیدوارم باشم. اگر اکنون را از دست دادم امید آینده را از دست ندهم. اما یکهو قلبم ریخت. گویا ماهی امیدوارم قلبم تنگ آبش شکست.

مگر چه اتفاقی می‌افتاد اگر زمان آنقدر عجل می‌داد تا او هم ببیند آزادی این مرز و بوم. اما آزادی مگر امری حتمی است. پس این همه هیاهوی دنیای مدرن برای چیست؟ اصلا چرا ما باید زمانی که به کسی نیاز داریم همیشه او را از دست بدهیم.

منتظری مرد. منتظری به ملکوت اعلی نپیوست ما بودیم که ملکوت اعلی را از دست دادیم. نمی‌خواهم بر خلاف همه روزهایی که احساس گرایی را نفی می‌کردم امروز به دام احساسات بیفتم اما دیگر چه کسی مثل او می‌تواند برای حتی بهاییان حقوق شهروندی قایل شود. براستی چه کسی؟

چه مردی! چه مردی!
که می‌گفت قلب را شایسته تر آن،
که به هفت شمشیر عشق در خون نشیند.
و گلو را بایسته‌تر آن،
که زیباترین نام‌ها را بگوید.
شیر آهن کوه مردی از اینگونه عاشق،
میدان خونین سرنوشت،
به پاشنه آشیل در نوشت.
روئینه تنی که راز مرگش،
اندوه عشق و غم تنهایی بود.

دریغا شیر آهن کوه مردا که تو بودی!
و کوه‌وار، پیش از آنکه به خاک افتی،
نستوه و استوار، مرده بودی.
اما نه خدا و نه شیطان،
سرنوشت ترا بتی رقم زد،
که دیگران می‌پرستیدند؛
بتی، که دیگرانش می‌پرستیدند.

فلسطین کجاست؟

2009-09-12T16:11:00.006+04:30

فلسطین کجاست؟
فلسطین همین جاست.

بدون شرح!

انسان

2009-08-16T16:04:00.006+04:30

آنانیکه در بندند از آزادی محرومند. شاید کسی تیغی بر افراشته است و خونی را به ناحق بر زمین ریخته باشد. شاید کس دیگر از دیواری جسته و مالی را از صاحبش به ناحق به کف آورده شاید دیگری بر تن رنجور زنی تاخته است و عفت از او ربوده است. اما هستند کسانی که حقی را ناحق نکرده، خونی بر زمین نریخته، جز با دیده ستایش بر زنان ننگریسته اند.
خشت خشت زندان شرمگین است از اینکه آنان را در بند دارد. دیر نخواهد پایید که با این قهرمانان، آزادی آنان و آزادی وطنمان را جشن بگیریم.

انسان.

در بندها بس بندیان, انسان به انسان دیده‌ام
از حُكمبر تا حكمران، حیوان به حیوان دیده‌ام

در مكر او در فكر این، در شُكر او در ذكر این
از حاجیان تا ناجیان، شیطان به شیطان دیده‌ام

دیدى اگر بى‌خانمان، از هر تبارى صد جوان
من پیرهاى ناتوان، دربان به دربان دیده‌ام

اى روزگار دلشكن, هر دم مرا سنگى مزن
من سنگها در لقمه نان، دندان به دندان دیده‌ام

از خود رجز خوانى مكن، تصویر گردانى مكن
من گردن گردنكشان، رسمان به رسمان دیده‌ام

شرح ستم بس خوانده‌ام, آتش به آتش مانده‌ام
من اشك چشم كودكان، دامان به دامان دیده‌ام

از این كله تا آن كله، فرقى ندارد شیخ و شه
من پاسدار و پاسبان، ایران به ایران دیده‌ام

ماتم چه گویم زین وطن، كز برگ برگ این چمن
من خون چشم شاعران، دیوان به دیوان دیده‌ام

چكش به فرق من مزن، اى صبر فولادین من
من ضربت پتک زمان، سندان به سندان دیده‌ام

ارزشها و دموکراسی

2009-07-28T16:30:00.005+04:30

- ارزش‌ها را نمی‌توان با دموکراسی اثبات کرد. مثلا نمی‌توانیم دروغ را با رای اکثریت به عنوان عملی شایسته بپذیریم و صداقت را لاجرم نابود کنیم.

- دموکراسی هم خود ارزش است. این ارزش را هم نمی‌توانیم به رای بگذاریم. چه بسا نسلی به هیولاها اجازه داد تا بر آنان حکومت کنند، اما نسل بعد این حق را دارد که بپرسد چرا و بگوید نه.

- جاهایی هست که دیگر نمی‌شود خودمان را فریب بدهیم. بگوییم فلانی مثبت فکر کن. انقدر سیاه و سفید نباش، خاکستری هم ببین. نه نمی‌شود. [...]. دیگر نمی‌توان نظام ج.ا.ا و احمدی نژاد که نماینده روسپید آن است، در شرایط زمان و مکان تحلیل کرد و تبرئه‌اشان نمود.

- گلوله، گلوله است. آنجا که سینه تو را نشانه می‌گیرد درنگ نمی‌کند و از خود نمی‌پرسد که آیا تو بیگناهی؟

- جنگ امروز ما ایستادن بر سر ارزشهاست. ارزشهایی که صد سال است بر سر آن می‌جنگیم. امروز هر کس لاجرم در دو جبهه بیش نیست، یا با سیاهی است یا با سپیدی. جبهه سوم شاید فریبی بیش نباشد.

دوست دارم نظر شما را در مورد مطلب بالا بدانم. حتی اگر نظر کوتاهی هم بگذارید خوشحال می‌شوم. سپاسگذارم.

من و تو ما شدیم

2009-06-26T12:54:00.012+04:30

ما بردیم و روسیاهان روسیاه شدند. ما همه قهرمانیم. ما با سیاهی جنگیدیم. از یاد هم نمی بریم که در نهایت پیروزی از آن ماست. ما پیروز می‌شویم.

دمیدن در باد

2009-05-22T19:38:00.003+04:30

"Blowin' in the Wind" نام آهنگی است نوشته شده توسط باب دیلن که در سال 1963 در آلبوم "The Freewheelin' Bob Dylan" به بازار روانه شد. آهنگ سوالاتی را در باب جنگ، صلح و آزادی مطرح می‌کند که ترجیع بند همه‌ی آنها جواب ساده‌ای است:

«پاسخ، دوست من، دمیدن در باد است».

پاسخی به شدت ابهام آلود. از سویی برای دمیدن در باد کافی است جلوی صورت خود بدمید، از سویی دیگر آیا اصلا در باد می‌شود دمید!؟
این آهنگ به طور گسترده در اعتراضات ضد جنگ در دهه 60 و در اعتراض به جنگ ویتنام از طرف مخالفان جنگ خوانده می‌شد.

باب دیلین که متن آهنگ را خودش سروده،‌ می‌گوید که این آهنگ را تنها در ده دقیقه نوشته است.
دانش‌آموز دبیرستانی بعدها ادعا کرد که متن شعر را او سروده و در ازای دریافت 1000 دلار آن را به دیلن فروخته است. ادعای کذبی که هرگز ثابت نشد و بعدها خود او معترف شد که برای آنکه بتواند در گروه کر مدرسه باقی بماند آنرا مطرح کرده است.

باب دیلان گیتار و ساز دهنی این آهنگ را خودش بطور همزمان می‌نوازد. برای این امر ساز دهنی با کمک میله هایی در فاصله مناسب از دهان او قرار می‌گیرد و او در حین نواختن گیتار در ساز دهنی نیز می‌دمد.

برخی از بزرگترین تبهکاران آنهایی هستند که سرشان را به پشت بر می‌گردانند، وقتی که جرم و خطایی را می‌بینند و می‌دانند که جرم و خطاست.
-- باب دیلن

جایگاه 14 رده‌ای است که مجله Rolling Stone در جدول رده بندی «500 آهنگ برتر همه دوران»، به این ترانه داده است. شنیدن آن را از دست ندهید.

Blowin' In The Wind

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

http://www.bobdylan.com/#/songs/blowin-wind

از هابل تا هابل

2009-05-14T22:14:00.018+04:30

در آپریل سال 1990 شاتل دیسکاوری هابل را در مداری بدور زمین قرار داد. از آن پس بود که انسان توانست با چشم هابل به جهان بنگرد. این تلسکوپ غول پیکر به پاس ادوین هابل ستاره شناس آمریکایی، هابل نام گرفت.
هابل با همکاری مشترک ناسا و آژانس فضایی اوپا تولید شد و به یکی از رصد خانه‌های بزرگ ناسا تبدیل شد.

پروژه هابل در دهه 70 میلادی شروع شد. در ابتدا قرار بود این تلسکوپ در سال 1983 به فضا پرتاب شود، اما مشکلات تکنیکی و افزایش هزینه‌های آن این پروژه را با تاخیر روبرو ساخت. (البته برای امثال من و شما که کلاً در تاخیر زندگی می‌کنیم هفت سال تاخیر خیلی زیاد نیست. 40 سال طول کشید مترو ساختیم. اگر می‌خواستیم هابل هوا کنیم احتمالا با فرج آقا همزمان می‌شد)

از سال 1610 تاکنون، يعنی از زمانی که گاليله تلسکوپ خود را به سوی آسمان نشانه رفت، هيچ رويدادی به اندازه ساخت و به کارگيری تلسکوپ فضايی هابل درک ما را از کيهان متحول نکرده است.
بخشی از معرفی نامه رسمی ناسا از تلسکوپ هابل

سرانجام لحظه پرتاب فرا رسید. هابل با شاتل دیسکاوری به فضا پرتاب شد تا بتواند از خارج از جو زمین عکسهایی از عالم "لاهوت" به عالم "ناسوت" عرضه کند. اما همه چیز بخوبی پیش نرفت. آیینه اصلی تلسکوپ در موقعیت خود قرار نگرفت و از کارایی هابل به نحو چشمگیری کاسته شد . ناسا عملیات سرویس هابل را در دستور کار قرار داد. در سال 2003 فضاپیمای دیسکاوری بار دیگر عازم سفری به ورای جو زمین شد. این بار برای تعمیر تلسکوپ هابل. پس از این عملیات بود که هابل به کیفیت که مدنظر آن بود رسید.

قرارگیری هابل در خارج از اتمسفر زمین باعث می‌شود تا بتواند تصاویری با کیفیت بسیار بالا و تقریبا بدون هر گونه نور پس زمینه تهیه کند. هابل تا سال 2003 چهار بار تعمیر شد. در عملیات اول (A) نقص آیینه اصلی تلسکوپ اصلاح شد. عملیات دوم، سوم و چهارم (2, 3A, and 3B ) برای اصلاح بخشهایی از سیستمهای آن و بهینه و بروز سازی برخی ابزارهای آن انجام شد.
پس از انفجار فضاپیمای دیسکاوری در سال 2003 که به مرگ تمامی فضانوردان منجر شد، عملیات پنجم اصلاح هابل لغو گردید. تا اینکه ناسا از انجام این عملیت در سال 2008 خبر داد. اما با خرابی قسمت دیگری از هابل این عملیات باز هم به تعویق افتاد. دانشمندان ناسا تصمیم گرفتند تا رفع این ایراد را در این ماموریت بگنجانند. وعده‌ی ناسا عملی شد و دیروز شاتل فضایی آتلانتیس به تلسکوپ فضایی هابل که در مداری به ارتفاع 560 کیلومتر از سطح زمین می‌گردد رسید.
این ماموریت آخرین مامورت تعمیر هابل خواهد بود و پس از آن دیگر هابل تعمیر نخواهد شد. پیش بینی می شود در سال 2013 هابل از کار بیفتد. پس از آن تلسکوپ فضایی جیمز وب جایگزین آن خواهد شد.

تصاویری از تلسکوپ هابل:

تصویری از حلقه‌های اورانوس

زحل و اقمار چهارگانه اش در تصویر پیدا هستند

مشتری (ژوپیتر). سیاره غول پیکر

برای تهیه این مطلب از لینکهای زیر استفاده شده است:
Hubble Site

تلسکوپ فضایی هابل، ویکی پدیای فارسی

شاتل به تلسکوپ فضایی هابل رسید، بی بی سی فارسی

عکسهایی از تلسکوپ هابل

معرفی کتاب، آموزش ویژوال C++ 6 در 21 روز

2009-04-05T22:04:00.027+04:30

آموزش ویژوال C++ 6 در 21 روز

Teach Yourself C++6 in 21 days

نویسنده: دیویس چاپمن
مترجمان: علیرضا زارع پور - احترام توسلی
تعداد صفحه: 568
نشر: نص (1383)
شابک: 964-6264-41-7

این کتاب برای کسانی مفید است که قصد دارند برنامه‌های کاربردی را در محیط ویژوال C++ 6 توسعه دهند. اگر چه معتقدم این کتاب مقدمه‌ای بر محیط‌های برنامه نویسی متاخرتر مایکروسافت است. از یاد نبرید که مایکروسافت پس از ارایه این محیط مجتمع (IDE) به سمت .Net حرکت کرد.
پیش نیاز خواندن این کتاب آشنایی با دستورات پایه زبان C است. هر چند فصل آخر این کتاب مروری بر C++ دارد. با اینکه محیط Microsoft Visula C++ 6 کمی قدیمی بنظر می‌رسد (این محیط سال 98 به بازار آمد) اما هنوز محیط پرطرفداری است.
نویسنده کتاب مدعی است: «حتی اگر هیچگونه آشنایی قبلی با C++ دارید، باز این کتاب را از دست نگذارید! در پایان کتاب یک دوره‌ی آموزشی برای این قبیل خواننده‌ها در نظر گرفته‌ام که می‌توانند با آن حداقل آشنایی لازم را برای شروع کار بدست آورند.»

این کتاب به شما یاد می‌دهد چگونه با کمک MFC برنامه‌های تحت ویندوز را توسعه دهید و اجرا کنید. MFC مخفف Microsoft Foundation Classes (کلاس‌های بنیادی مایکروسافت) است. MFC یکی از محبوبترین چهارچوب‌های توسعه نرم‌افزار در سیستم عامل ویندوز محسوب می‌شود. از طرفی با کلاسه بندی و شی‌گرایی‌تر کردن دستورات پایه C، محیطی کاملا شی‌گرا را در اختیار برنامه‌نویس می‌گذارد، از سویی دیگر قدرت و سرعت را که خصیصه ذاتی زبان C است به ارمغان می‌آورد.
به عنوان مثال شما برای کار با رشته‌ها در MFC از کلاس CString استفاده می‌کنید که یک کلاس پوششی بر روی توابع پایه‌ای C است که برای کار با رشته‌ها خلق شده‌اند. کسانی که با C کار کرده‌اند می‌دانند که کار با رشته‌ها امری است که تبحر ویژه‌ی را می‌طلبد خصوصا زمانی که قصد دارید نرم‌افزاری را ارایه دهید که مشکلی باCode-Page های مختلف خصوصا یونیکد نداشته باشد.
تنها نقطه ضعف MFC را شاید بتوان در وابستگی آن به کتابخانه‌های سیستم عامل ویندوز دانست. امری که نباید از آن هراسید. بهر حال شما ناچارید ویندوز را به عنوان سیستم عاملی که کاربران زیادی را از آن خود کرده است، بپذیرید. اینجا است که برخی توصیه می‌کنند که از زبانهای برنامه نویسی دیگری همچون QT برای توسعه نرم‌افزارهایتان سود بجویید. نرم‌افزارها با کمک این چهارچوب‌ها، اصطلاحا مستقل از سیستم عامل خلق می‌شوند و تنها کافی است که برنامه‌تان را در سیستم عامل مقصد کامپایل و سپس اجرا کنید. شاید همگی برنامه مشهور Google Map را دیده یا حتی با آن کار کرده باشید. این برنامه با کمک QT توسعه یافته است. به همین دلیل نسخه‌های مختلف آن در سیستم عامل‌های متفاوت عملکرد یکسانی دارد.

البته برنامه‌های میانی هم وجود دارند که با کمک آن‌ها می‌توان برنامه‌های ویندوزی رادر سیستم عامل‌های دیگر از قبیل Linux یا OS2 اجرا کرد. از این دست برنامه‌ها می توانم برنامه‌های قدرتمند Odin را برای سیستم عامل OS2 و WINE را برای سیستم عامل لینوکس نام ببرم. جالب است بدانید که WINE حتی توانایی اجرای برنامه‌ی مشهور Microsoft Office را در سیستم عامل لینوکس دارد. امری که مایکرسافت با اعلام مسدود کردن بروز رسانی محصولاتی که در محیط مجازی WINE اجرا شده‌اند، از آن استقبال کرد.

بهر صورت این کتاب قدم به قدم شما را با دنیای MFC آشنا می‌کند. اگر چه در برخی مباحث پیشرفته وارد نمی‌شود. شما در روز هجدهم با کلیات برنامه نویسی چند ریسمانی آشنا می‌شوید اما این کتاب وارد جزییات آن نمی‌شود. چند ریسمانی یاMulti Threading خود مبحث بسیار پیچیده‌ای است که نمی‌توان در 21 روز در آن به تبحر کامل رسید. امری که خود نویسنده هم بر آن اذعان دارد:

چند وظیفگی جزء مباحث پشرفته‌ی برنامه‌نویسی است و بسیار وسیع است. درس امروز فقط یک مقدمه بود. چون نمی‌توان این مبحث را در یک روز بطور کامل پوشش داد.
صفحه 403

همچنین در این کتاب به صف پیامها (Messages queue) در ویندوز بطور مفصل پرداخته نشده‌است. لازم است کسانی که قصد توسعه نرم‌افزار در محیط ویندوز را دارند با این مفهوم آشنا شوند.
البته کتاب در خصوص معماری "سند/نما" که شالوده MFC است بطور مفصل وارد شده است و کارآموز براحتی می‌تواند با این معماری آشنا شود.

اگر قصد دارید MFC را در محیط .Net تمرین کنید و با Managed C++که نسخه‌ی .Netی از ++C است آشنا شوید توصیه می‌کنم کتاب زیر را مطالعه کنید.
آموزش ویژوال C++ .NET در 21 روز
نویسنده این کتاب نیز دیویس چاپمن است که توسط علیرضا انصاری به فارسی برگردانده شده است. این کتاب تقریبا همان سر فصل‌های کتاب بالا را دارد مضاف بر اینکه شما در آن یاد می‌گیرید که چگونه از C++ مدیریت شده برای توسعه نرم‌افزارهایتان استفاده کنید.

عجب فاجعه‌ای

2009-04-05T20:54:00.010+04:30

خبرها حاکی از آن است که دویست مسجد مکه رو به قبله نیستند.
حالا تکلیف این نماز و نیازی که شده است چه می‌شود؟ باید سریعتر دست بکار شد. مگر نه اینکه جلوی ضرر را هر وقت بگیری منفعت است. سریعتر باید این مساجد را به سمت قبله چرخاند. بالاخره وقتی کجی برج پیزا را می‌شود گرفت چرا نتوان 200 تا مسجد کج را صاف کرد؟ این چه حرفی است آقا. تازه آن خدا بی‌خبرها که نمازشان عیب و ایرادی نکرده بود که برج پیزا را صاف کردند.
حالا هی بگویید نباید در مکه برج ساخت. اگر این چهار تا برج هم ساخته نمی‌شد که عرب‌های سوسمار خور از کجا می‌فهمیدند 200 تا مسجدشان کج است. تازه حسابش را بکنید چند تا مسجد در این ایران خودمان داریم که قبله‌اش مشخص نیست. وای چه فاجعه‌ای. باید یک ماهواره فرستاد که فقط جهت مسجدها را چک کند. ماهواره قبله یاب!

لینک اصلی خبر از روزنامه «سعودی غزت»:
200 mosques in Makkah have wrong Qibla direction

در متن خبر پیشنهاد شده است که از پرتوهای لیزر روی مناره‌های حرم شریف استفاده شود تا نمازگزاران با کمک آن بتوانند کعبه را پیدا کنند.

طبیعت بیجان

2009-03-22T17:51:00.017+04:30

نویسنده و کارگردان: سهراب شهید ثالث
مدیر فیلمبرداری: هوشنگ بهارلو
تدون: روح الله امامی
تیتراژ و طراح پوستر: مرتضی ممیز
تهیه کننده: پرویز صیاد
بازیگران: بنیادی، زهرا یزدانی، حبیب الله سفریان، محمدعلینقی کنی، مجید بقایی، هدایت الله نوید
سال ساخت: 1354

داستان فیلم به زندگی زن و شوهری پیر در نقطه‌ای دور افتاده می‌پردازد. مرد سوزنبان ساده‌ای است که در ابتدای فیلم بازرس خط به همراه دو نفر دیگر به دیدن او می‌روند و زن نیز در خانه‌ی ساده و محقر شان قالیچه می‌بافد تا امورات زندگی بگذرد. در قسمتی از فیلم دو نفر برای خرید قالیچه به خانه زن و مرد می‌روند. در قسمتی دیگر تنها فرزندشان که خدمت سربازی را می‌گذراند به دیدن آنها می‌آید و فردا با ‌پایان یافتن مرخصی‌اش به پادگان بر می‌گردد. همه چیز کاملا ساده و بیجان بنظر می‌رسد. سوزنبان حکم بازنستگی‌اش را دریافت می‌کند. فردا شخصی به محل کار سوزنبان می‌آید و ادعا می‌کند جانشین اوست. سوزنبان به شهر می‌رود تا شکایت کند. در نهایت به کافه‌ای می‌رود و کمی عرق می‌خورد. در آخرین صحنه سوزنبان و زنش خانه‌ی محقرشان را ترک می‌کنند در حالیکه زن ساعت شماطه‌داری در دست دارد و مرد نیز مشغول بار کردن اثاثیه منزل است. فیلم در این نقطه به پایان می‌رسد.

من فیلم‌هایم را از زاویه نگاه یك نظاره‌گر می‌سازم و با این روش اجازه می‌دهم مخاطبانم خودشان به قضاوت بنشینند.
شهید ثالث--

دوربین تقریبا در تمامی صحنه‌های فیلم ثابت است. این امر فیلم را به قطعاتی مجزا تقسیم می‌کند که در قسمتهایی تقدم و تاخر زمانی دارند. گویی فیلم‌ساز می‌خواهد با این کار زمان و مکان را بیحرکت نشان بدهد. آینده در گذشته و گذشته در آینده سیر می‌کند. نمی‌توان خطی جدا کنند بین آن‌ها ترسیم کرد. این امر خصوصا در ابتدای فیلم بارزتر است.

«نه پیرمرد و نه همسرش آماده هیچ تغییر و تحولی نیستند؛ زیرا زمان مفهوم طبیعی خودش را برای آن‌ها از دست داده است. سه بُعد زمان(حال و گذشته و آینده) برای آن‌ها معنایی ندارد، و زندگی آن‌ها در توهم زمان حال تکرار می‌شود. فیلم در زمان حال می‌گذرد؛ تمامی زمان لحظه حاضر است. آن‌ها در لحظه حاضر زندگی می‌کنند، در اکنون؛ گویی چیزی به نام گذشته و آینده وجود ندارد. زمان حال گذشته را تکرار می‌کند و آینده می‌تواند آبستن خطر باشد. در حقیقت برای آن‌ها حرکتی به سوی آینده وجود ندارد؛ زیرا فقط می‌توانند گذشته را به صورت زمان حال تکرار کنند و پشت سر بگذارند. اما زمان به عنوان چارچوب امکانات به ناچار پدیده دگرگونی را پیش می‌آورد؛ دگرگونی به صورت رویداد غیرمنتظره، یا همان اعلام حکم بازنشستگی.» [1]

فیلم بعد از دریافت حکم بازنشستگی پیرمرد به نوعی حتی تماشاگر را هم به هم می‌ریزد. فیلم در نقطه‌ای به پابان می‌رسد که گویا زمان نیز از کار می‌افتدو مرد در آخرین صحنه نگاهی به آیینه می‌اندازد و در حالی به شدت افسرده بنظر می‌رسد این آخرین وسیله را هم برمی‌دارد.

ثابت بودن دوربین در بیشتر صحنه‌ها شات‌های دوربین را تبدیل به پرتره‌ای کرده است که در آن اشیا ثابت هستند و حرکت انسانها گویی تاثیری در مانایی طبیعت ندارد. جدا از اینکه این امر باعث خلق تصاویر زیبا و بدیع نیز شده است.

پوستر فیلم طرحی است از زنده یاد مرتضی ممیز. پوستر زمینه‌ای تیره دارد که عکس پیرمرد در حالی که گویا ممهور به مهر «طبیعت بی‌جان» شده است دیده می‌شود. پاکت نامه و ساعت شماطه‌دار شاید یادآور نامه بازنشستگی پیرمرد و ساعات حرکت قطار باشد.

1- قسمتی از نقد محمد بهارلو بر این فیلم با عنوان: «طبیعت بی‌جان، فیلمی منزوی و جداافتاده» (پیشنهاد می‌کنم این یادداشت را حتما بخوانید.)

این فیلم را می‌توانید از این آدرس دانلود کنید:

http://www.iraniantorrents.com/index.php?page=torrent-details&id=06746672a37d4539c544bfb0fa95b748f111a4d7

لینک‌های زیر در شناخت شهید ثالث و سینمای او می‌تواند مفید باشد:
سالگرد شهیدثالث، شورشی نومید
فیلم‌ شناسی کامل سهراب شهید ثالث

Happy Nowrooz

2009-03-21T15:10:00.010+03:30

Happy Newrooz 21st March the first day of the Spring, and have a good holidays.

بگو بگو

2009-02-26T00:16:00.002+03:30

به ناامیدی از این در مرو بزن فالی...

پریشان، تنفر، تاکسی درمی

2009-02-25T13:02:00.007+03:30

از بعضی‌ها متنفرم. تحملشون برایم سخته.
حتی بعضی اوقات آرزو می‌کن صاعقه‌ای، تگرگی، وبایی، یک بلای خانمان سوز یا حتی یک کامیون با راننده‌ای مست دنیا از لوث وجود آنها پاک کنند. مگر نه اینکه سعدی علیه الرحمه می‌گوید تو را خواب نیمروز تا دمی بیاسایی و خلق نیازاری.

اینها را گفتم تا بگویم رییس سازمان حفاظت محیط زیست آدم نازنینی است که باید این نازنین را بعد از مرک تاکسی درمی کرد تا آیندگان هم بدانند که چه نازنین زنی بود.

[http://www.mehrnews.com/fa/NewsDetail.aspx?NewsID=828425]

وقتی که من بچه بودم مردم نبودند

2009-02-07T20:21:00.008+03:30

معمولا دیدن تلویزیون جمهوری اسلامی جزو برنامه‌های روزمره‌ام نیست. اما بعضی اوقات توفیق اجباری نصیب حال امثال من هم می‌شود. دیدن فیلم مزخرف «یوسف» هم از این قسم توفیق‌هاست.
کلیشه‌های همچون ما آمدیم تا به مردم خدمت کنیم، ما نوکر آنها هستیم، و چرت و پرت‌هایی از این دست که هر روز از زبان رهبران جمهوری اسلامی شنیده می‌شود، از زبان یوسف هم شنیده می‌شود. حالا اگر ما نخواهیم شماها نوکری ما را بکنید باید چه کسی را ببینیم.
حتی نوشتن و فکر کردن در مورد این سریال هم ارزش ندارد. پیامبری که بدون هیچ نقص و عیبی همه را شیفته خود می‌کند. با بت پرستی مقابله می‌کند خود را خدمتکار مردم می‌داند. تازه راز نگهداری گندم را هم می‌داند! (عجب مخی است این نویسنده فیلم نامه) و بشدت با رسم معهود آنزمان یعنی برده‌داری مخالف است (برخلاف برخی از اسلاف بعد از خود که دستی هم در تجارت برده داشتند). البته هرگز از پخش این فیلم‌ها ناراحت نمی‌شوم. این ها مثل باد می‌آیند و مثل باد هم می‌روند. بعدها هیچ کس یادش هم نمی‌آید که چقدر پول بی‌زبان بدست یک آدم مزخرف دادند تا فیلم مزخرف‌تر از خودش بسازد.

نمی‌دانم چرا همیشه از مردم می‌ترسم. وقتی صحبت از مردم می‌شود به یاد این می‌افتم که امروز من را همین مردم تباه کردند.

شاید بهتر باشد این شعر را با هم یکبار دیگر بخوانیم:

وقتی که من بچه بودم،
پرواز یک بادبادک
می‌بردت از بام‌های سحرخیزی پلک
تا
نارنج‌زاران خورشید.
آه،
آن فاصله‌های کوتاه.
وقتی که من بچه بودم،
خوبی زنی بود که بوی سیگار می‌داد،
و اشک‌های درشتش
از پشت آن عینک ذره بینی
با صوت قرآن می‌آمیخت.

وقتی که من بچه بودم،
آب و زمین و هوا بیشتر بود،
و جیرجیرک
شب‌ها
در متن موسیقی ماه و خاموشی ژرف
آواز می‌خواند.

وقتی که من بچه بودم،
لذت خطی بود
از سنگ
تا زوزه آن سگ پیر و رنجور.
آه،
آن دست‌های ستمکار معصوم.

وقتی که من بچه بودم،
می‌شد ببینی
آن قمری ناتوان را
که بالش
زین سوی قیچی
با باد می‌رفت –
می شد،
آری
می‌شد ببینی،
و با غروری به بیرحمی بی‌ریایی
تنها بخندی.

وقتی که من بچه بودم،
در هر هزاران و یک شب
یک قصه بس بود
تا خواب و بیداری خوابناکت
سرشار باشد.

وقتی که من بچه بودم،
زور خدا بیشتر بود.

وقتی که من بچه بودم،
بر پنجره‌های لبخند
اهلی‌ترین سارهای سرور آشیان داشتند‌،
آه،
آن روزها گربه‌های تفکر
چندین فراوان نبودند.

وقتی که من بچه بودم،
مردم نبودند.

وقتی که من بچه بودم،
غم بود،
اما
کم بود.

"اسماعیل خویی" در سال 1347

----
متن شعر را از وبلاگ عاشقانه‌ها برداشتم، البته با کمی ویرایش. امیدوارم اصل شعر درست بیان شده باشد.

I Hope...

2009-01-21T15:11:00.004+03:30

امیدوارم.
امیدوار که با آمدن اوباما ما هم شاهد تغییری در کشورمان باشیم.
روزی نیست که احساس زندانی بودن نکنم. حکومتی که دیگر تحملش در این دوران از حد گذشته. حکومتی که دریا را دیوار کشیده است. حکومتی که نادانان را ارج می‌نهد. لشگری از ابلهان را سپر بلای خود کرده.
سیاهی همه جا را گرفته است. هیچ چیز نمانده. حتی زیبایی هم رخ در بر کشیده است. خدا هم دیگر بتی بی ارزش برای خلقی تباه شده است که ابراهیم هم از پسش بر نمی آید.
اوباما سوسوی امید است. شاید که تغییری حاصل شود، شاید. من امید دارم.
امید دلیل نمی‌خواهد...

متن کامل سخنرانی باراک اوباما در روز تحلیف

حیات و مرگ

2009-01-21T15:02:00.004+03:30

گفته‌اند که اشیا یا جاندارند یا بی‌جان. آنانکه بی‌جانند فاقد متابولیسم حیاتند. آنان برای باقی ماندن نیاز به هیچ چیز غیر از خود ندارند. هر چند به گمان من آنان نیز حیات دارند. یک سنگ را در نظر بگیرید این سنگ ممکن است در طول هزاران سال نابود شود. مثلا سنگی در بستر رود. این سنگ به مرور توسط آب تراشیده و صیقل می‌یابد تا روزی که هزاران خرد شود و ‌‌پس از به آن‌ها میگوییم شن ریزه. حیات از شکلی به شکل دیگر ادامه می‌یابد.

اما آنانکه می‌گوییم جاندار داستانشان پیچیده‌تر است. آنان زنده‌اند تا زمانی که متابولیسم حیات ادامه دارد. سلولها حامل حیاتند. بدین سان است که مغز می‌اندیشد، قلب می‌تپد، در رگ‌ها خون جاری می‌شود و آدمی به زندگی ادامه می‌دهد. تا روزی که مغز دیگر فرمان نمی‌دهد، قلب از تپش می‌ایستد، شش‌ها دیگر هوایی را بدرون نمی‌کشند، کلیه‌ها از کار می‌افتند و کبد و جگر و اعضا و جوارح دیگر گویی دیگر حیات در آنها جریان ندارد. 21 گرم از وزن کاسته می‌شود و نفسی برون نمی‌آد که ممد حیات باشد. اینجاست که حیات رخ در پرده می‌کشد و آدمی می‌میرد.
اینها را گفتم چون مادربزرگم دیروز مرد. تشییع جنازه مثل یک شکنجه بود.

ما و موش‌ها

2009-01-04T15:17:00.002+03:30

سوار تاکسی می‌شوی که تابلویی نگاهت را به خودش جلب می‌کند. "منطقه‌ی طعمه گذاری شده برای موش‌‌ها”.

هیچ می‌دانستید که یکی از بزرگترین معضلات شهر تهران همین موش است. به اندازه جمعیت ساکت این شهر نه بلکه دست کم سه برابر آن موش وجود دارد! یعنی برای هر نفر ما سه موش. این موشها حتی به اندازه گربه‌ها هم خوش شانس نیستند. شهرداری تصمیم گرفته است گربه‌های پایتخت را عقیم کند تا اینکه آنها را مثلا درون کوره گربه سوزی بیندازد یا با سم دستشان را از این دنیا فانی کوتاه کند. آه، تازه یادم آمد روبروی شرکت ما دو سه روز است که لاشه یک گربه سیاه افتاده است. نمی‌دانم این گربه از بس عقیم شد مرد یا مرض دیگری داشت. خوشبختانه تا حالا آنفولانزای گربه‌ای کشف نشده است. پس نیازی هم به برداشتن لاشه‌ی گربه‌ها از خیابان نیست. این چند روز که بارانکی باریده این لاشه به وضع اسفناکی در حال منهدم شدن است. طبیعت به مرور لاشه را منهدم می‌کند.
اما موش را که نمی‌شود عقیم کرد. یکی دوتا هم که نیستند. صحبت از میلیون است. هر چند دیگر یک میلیون تومان یعنی کم اما یک میلیون عدد خیلی بزرگی است. در ضمن نباید فراموش کرد که این موجود به نحوه عجیبی پر زاد و ولد است. هر بار که نر و ماده ای به هم برخورد می‌کنند لشگری از موشها به دنیا می‌آورند. امری که آدم را بیشتر به یاد حاملگی‌های ناخواسته می‌اندازد. بیچاره این موشها که نمی‌دانند کاندوم چیست و وازکتومی چطور انجام می‌شود. این بیچاره‌ها که مثل دانشجویان ما دو واحد تنظیم خانواده پاس نکرده‌اند. اگر چه بنظر می‌رسد مسافران خوبی هستند و دست سانفرانسیسکو رفتنشان خوب است!
بیچاره این موشهای پدر و مادر که بدلیل جهل خدادادی‌شان باید انتظار آینده نافرجام فرزندانشان را بکشند. آینده‌ای که ممکن است با طعه‌های شهرداری گره بخورد یا با این تله‌هایی که گردن موش بیچاره را خرد می‌کند. همین چند وقت پیش بود که موشی فضولی را با همین روش دستگیر کردیم. می‌توانید تصور کنید موش چه دست و پایی می‌زد تا جان سپرد. خاکش کردم!
مرگ یک عدد از این موشها کمتر دل کسی را بدرد می‌آورد. چرا که این موجود به مقدار زیادی چندش آوری است. تا حالا چشمتان به موشهای خیابان کارگر افتاده است. اگر خوش شانس باشید شاید بتوانید در آن واحد چندین عدد موش را رویت کنید. نمی‌دانم این موشها چرا اینطور عظیم الجثه‌اند. احتمالا زباله‌های دولتی و اداری چرب و چیل‌ترند، شاید درون آنها نفت هم بشود یافت. آخر این مناطق پراند از ادارات و وزارتخانه‌های دولتی.
راستی چرا شهرداران پایتخت به جای خدمت به خلق و جلب رضایت باری تعالی، برنامه‌ای برای مبارزه با موش ندارند.

Stalker, Dream scence

2009-01-04T15:09:00.003+03:30

از بام خانه تا به ثریا از آن تو

2008-12-22T13:50:00.006+03:30

دو برادر میراث مانده از پدر را به تقسیم نشسته‌اند. چه زیبا این معرکه را وحشی بافقی به نظم درآورده است. با هم به تماشای این معرکه بنشینیم چرا که شعر براستی زبان تصویر است.

زیباتر از آنچه مانده ز بابا از آن تو
بد ای برادر از من اعلا برای تو
این تاسِ¹ خالی از من آن كوزه‌ای كه بود
پارینه² پر ز شهدِ مصفا از آن تو
یابویِ ریسمان گسلِ میخ كن زمن
مهمیزِ³ كله تیزِ مطلا ازآن تو
آن دیگِ لب شكسته‌ی صابون پزی ز من
آن چمچه‌ی⁴ هریسه⁵ و حلوا از آن تو
این غولِ شاخ كج كه زند شاخ از آن من
غوغایِ جنگ و قوچ و تماشا از آن تو
این ⁶ استرِ چموش و لگد زن از آن من
آن گربه‌ی مصاحبِ⁷ بابا از آن تو
از صحن خانه تا به لب بام از آن من
از بام خانه تا به ثریا از آن تو

وحشی بافقی

1- تاس: ظرفی شبیه کاسه که در آن آب یا شراب ریزند
2- پارینه: سال پیش
3- مهمیز: آهنی بر پاشنه کفش سوارکار که با آن اسب را زند
4- چَمچِه: ملاقه و کفگیر
5- هریسه: خوراکی است از گوشت و گندم (حلیم)
6- استر: اسب
7- مصاحب: همنشین

مطلب بسیار کامل و جالبی در خصوص شعر بالا را می‌توانید در پیوند زیر دنبال کنید:
قسمت‌نامه در ادب پارسي، از عصر صفوي تا اقبال لاهوری

در زیر می‌توانید گزیده‌ای از غزلیات او را بخوانید:
Vahshi Baafghee

Publish at Scribd or explore others: Poetry Literature ترکیب بند قطعه

ميز کار من!

2008-12-18T21:57:00.002+03:30

تشریفات ساده

2008-11-29T23:13:00.044+03:30

گروه تولید:
کارگردان: جوزِپه تورناتوره

بازیگران اصلی: رومان پولانسکی
جِرارد دِپاردیو
موزیک: اینیو موریکونه
زبان فیلم: ایتالیایی
کار مشترک فرانسه و ایتالیا
محصول 1994

مشخصات کامل فیلم را در IMDB ببینید.

خلاصه نمایش:
کمیسری لجوج در پی کشف حقیقت قتلی، از مرد مظنونی که در نزدیکی‌های صحنه جنایت دستگیر شده است، بازجویی می‌کند. در ابتدا همه چیزی به کندی پیش می‌رورد و بازجویی تحت الشعاع یک اسم قرار می‌گیرد: «اُنوف». نویسنده‌ای سرشناس که از بخت بد او بازجو عاشق و شیفته رمان‌ها و شخصیت اوست
- «اسم من اُنوفه.»
- «و اسم من هم لئوناردو داوینچیه!»
بازجو در ابتدا نمی‌تواند بپذیرد که او اُنوف است:
«تو خیلی بد شانسی. نیستی؟ چون تو جایی مثل اینجا بندرت چیزی اتفاق می‌افته، ما وقت زیادی برای مطالعه داریم و من زیاد مطالعه می‌کنم. روزها و هفته‌ها. کتاب پشت کتاب، کتاب پشت کتاب. نمی‌تونی تصور کنی من چند تا کتاب خوندم .... و اُنونف نویسنده مورد علاقه‌ی منه.»
با گذشت زمان بازجو و اُنوف کاملا مستاصل می‌شوند. اُنوف از بیاد آوردن گذشته عاجز است. او اقدام به فرار می‌کند. اما به کجا خود او نیز نمی‌داند. در نهایت دستگیر می‌شود و بازجویی ادامه می‌یابد. بازجو نیز اقدام به شکنجه اُنوف می‌کند.

بازجو به جمع آوری مدارک علیه اُنوف می‌پردازد. او به اُنوف عکس‌هایی را نشان می‌دهد که مربوط به گذشته او هستند. در ذهن اُنوف، گذشته همچون پرده ای سینمایی است که تصاویر با سرعت در آن در حال حرکت هستند. به مرور سرعت حرکت وقایع کندتر ومنسجم‌ترمی‌گردد و اُنوف می‌فهمد که صفیر گلوله بر پیشانی خود او نشسته ا ست. در حقیقت او خود هم قاتل است و هم مقتول. برای حل پازل تنها می‌بایست این آخرین قطعه سرجایش قرار می‌گیرد.

تشریفات ساده با نهایت سادگی شاید تصویری از برزخ باشد. با شروع فیلم این احساس که ممکن است با فیلمی عجیب در طرف باشیم شکل می‌گیرد. در ابتدای فیلم اسلحه‌ای کمری که دوربین را نشانه گرفته است شلیک می‌کند و پس از آن مردی سراسیمه شروع به فرار می‌کند. صحنه فرار جنگلی ترسناک و تاریک را در شبی سرد و بارانی نشان می‌دهد. عده‌ای پلیس که مشخص نیست مشغول چه کاری هستند، در جاده‌ای دورافتاده مرد را دستگیر می‌کنند. مرد فاقد هرگونه مدرک شناسایی است. مرد به اداره‌ی پلیس آورده می‌شود و منتظر بازجو می‌ماند. از این پس داستان فیلم به گفت و گوی میان بازجو -که نقش او را رومان پولانسکی (Roman Polanski) بازی می‌کند- و مرد مظنون با بازی جرارد دپاردیو (Gerard Depardieu) می‌گذرد.
نگهبانان اداره پلیس بسیار کم حرف هستند و در بیشتر اوقات تنها ناظر این گفت و گو هستند. آنان گویی همچون فرشتگان هر آن منتظرند تا وظیفه مشایعت کردن اُنوف را فراهم آورند. امری که در نهایت اتفاق می‌افتد.
تقریبا تمامی فیلم در اداره پلیس می‌گذرد. تورناتوره با شات‌های ناامیدانه‌ی دوربین‌اش طنز‌های غیرارادی را شکل می‌دهد. وقتی اُنوف تکه‌ی خونین پیراهن خود را درون کاسه توالت می‌اندازد، دوربین از درون کاسه توالت فیلم می‌گیرد. هنگامی که مرد جوان در اداره پلیس گزارش بازجویی را تایپ می‌کند، دوربین در زیر ماشین تحریر قرار می‌گیرد. سطل‌هایی در کف اتاق پخش شده‌اند تا آب بارانی را که از سقف اداره می‌چکد جمع کنند، و در عین حال کلوز-آپ‌هایی بسیاری از چکیدن آب درون سطل گرفته می‌شود که شکل سینمایی از شکنجه آبی را بخود می‌گیرد.
تورناتوره هنرمندانه شما را در صحنه آخر با ضربه‌ای کِلِی‌ای ناک-اوت می‌کند. تحلیل گر نیویورک تایمز عبارت جالبی دارد: «اگر قرار بود ژان پل سارتر و آگاتا کریستی با هم به خلق یک نمایشنامه بپردازند، نتیجه شاید چیزی در مایه‌های تشریفات ساده باشد.»

موزیک:
قطعه‌ای است که چندین بار در فیلم اشاراتی به آن می‌شود. زمانی افسر جوان اداره پلیس با سوت آن را می‌نوازند و اُنوف نیز در انتهای فیلم آن را زیر لب می‌خواند. این قطعه شعری است ایتالیایی با نام 'Ricordare' که موزیک آن را موریکونه ساخته است و ترجمه انگلیسی آن در زیر آمده است:

Remembering
Remembering is a bit like dying
Now you know
Because everything returns even when you wish it wouldn't

And forgetting
Forgetting is even harder
Now you know it is even harder
If you want to start again

Remembering, remembering
Like diving into the sea
Remembering, remembering
Which is there to be canceled
And forgetting and forgetting
Is you losing dear things
And forgetting and forgetting
Will end rare joys

پیوندهای زیر می‌توانند اطلاعات بیشتری در اختیار شما بگذارند:
A Pure Formality (1994) FILM REVIEW; Murder and Existentialism
مروری بر فیلم تشریفات ساده
Authore's Note

مرد سوم

2008-11-11T22:58:00.015+03:30

گروه تولید:
کارگردان: کارول رید
تهیه کننده:کارول رید، الکساندِر کورْدا و دیوید او. سِلزْنیک
نمایش‌نامه: گراهام گِرین، الکساندر کوردا، کارول رید و اورسِن وِلز (بر اساس داستان مرد سومِ گراهام گرین)
کارگردانی موزیک: آنتون کَرِس
بازیگران اصلی: جوزِف کوتِن، اورسِن وِلز، آلیدا وَلی و تِرِوِر هَوارد و ...
مشخصات کامل فیلم را در IMDB ببینید.

خلاصه‌ی نمایش:
داستان فیلم در اتریش پس از جنگ جهانی دوم می‌گذرد، کشوری که از لحاظ سیاسی به بخش‌های مختلف تحت کنترل آمریکایی‌ها، روس‌ها، انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها تقسیم شده بود. هالی مارْتینْز، (جوزِف کوتن) نویسنده‌ی آمریکایی است که در این شرایط پا به وین می‌گذارد. تنها با امید وعده کاری که هری لایم (اورسن ولز)، دوست دوران مدرسه‌اش به او داده است. به محض ورود مارتینز پی می‌برد که لایم در یک تصادف رانندگی مشکوک کشته شده است و مراسم تدفینش به سرعت در حال برگزاری است. مارتینز در گورستان با ماجور کالُوِیِ (ترور هوارد) به ظاهر خوش برخورد و آنا اِشمیت (آلیدا والی)، هنرپیشه زنی که بشدت می‌گریست، برخورد می‌کند. هنگامی که کالوِی به مارتینز می‌گوید که هری لایم متوفی، سارق و جنایتکاری بیش نبوده است، مارتینز در ابتدا بشدت جا می‌خورد.

بتدریج او نه تنها به درستی حرفهای کالوِی پی می‌برد، بلکه متوجه می‌شود مردی که در سکانس‌های ابتدایی فیلم در تابوت خوابانده شد، هری لایم نیست و لایم همچنان زنده است. (او همان «مرد سوم» مرموز در صحنه تصادف مرگبار بود). کالوِی امیدوار بود که با کمک آنا و مارتینز بتواند او را از مخفیگاهش خارج سازد. آنا که همچنان به لایم وفادار است این پیشنهاد را رد می‌کند. مارتینز نیز در ابتدا همین کار را می‌کند، تا اینکه کالوِی آثار غم‌انگیز و تراژیک بازار سیاه لایم در پنی سیلین های رقیق شده را به او نشان می‌دهد.
مارتینز، ترتیب یک ملاقات را با لایم در یک چرخ فلک بزرگ در مرکز وین می‌چیند. مارتیتنز با لایم روبرو می‌شود. لایم با خونسردی از رفتار خود دفاع می‌کند و حتی پیشنهاد همکاری به مارتینز را می‌دهد. از سویی مارتینز را به قتل تهدید می‌کند.

همکاری مارتینز با کالوی به تعقیب و گریز لایم در فاضلاب‌های شهر وین می‌انجامد. در انتها یکی صحنه‌های مشهور فیلم به وقوع می‌پیوندد و مارتینز بهای احساساتی برای کار خود می‌پردازد.
این فیلم در دو نسخه‌ای امریکایی و بریتانیایی به بازار روانه شده است: نسخه‌ی آمریکایی با مقدمه‌ی جوزِف کوتِن، نسخه‌ی بریتانیایی با نقالی کارول رید. این فیلم که کاندید چندین جایزه اسکار گردید، جایزه بهترین فیلمبرداری را از آن روبرت کِراسکِر، فیلمبردار آن کرد.

به جرات می‌توان «مرد سوم» را یکی از مهمترین و تاثیرگذارترین فیلم‌‌های جهان دانست. اگر چه در این فیلم کلاسیک و سیاه و سفید، بازی خوب اورسن ولز یکی از برجستگی‌های آن محسوب می‌گردد، اما نباید فیلمبرداری و صحنه‌های بدیع آن را از یاد برد. داستان فیلم در وین پس از جنگ جهانی دوم می‌گذرد با مخروبه‌های ناشی از جنگ که هرازگاهی پشت صحنه برخی سکانس ها واقع می شود.

موزیک فیلم را هم نباید از یاد برد. «تم هری لایم» (The Harry Lime Theme) موزیک آغازین فیلم است که با ابزاری شبیه به سنتور ولی با صدای متفاوت با آن به نام زیتر (zither) نواخته می شود. موزیک حالتی کمدی و معمایی و حتی تراژیک را در ذهن تداعی می کند.

پیوندهای زیر می‌تواند اطلاعات بیشتری را در اختیار شما بگذارد:
The Third Man music
The Third Man, Wikipedia
The Third Man music detail

«اکنون» را از دست ندهیم

2008-10-22T20:48:00.001+03:30

شاید کسی نتواند به این سوال پاسخ دهد که ما در کجای تاریخ ایستاده‌ایم؟
«زمان» و «مکان» ابعاد فیزیکی هستند که ما در آنها زندگی می‌کنیم. نه «زمان» به اختیار ما است و نه «مکان» تحت تملک ما. اما نکته مهم اینست که «اکنون» مال ماست. تمامش با هر آنچه در آن است. نقد است که نسیه نیست. پس «اکنون» را از دست ندهیم!

ولی هر بار دیر بود!

2008-09-15T12:19:00.007+04:30

به یاد ف.ح

از هم گریختیم
و آن نازنین پیاله‌ی دلخواه را،
دریغ
بر خاک ریختیم!
جان من و تو تشنه‌ی پیوند مهر بود،
دردا که جان تشنه خود را گداختیم!
بس دردناک بود جدایی میان ما،
از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم.
دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت
اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت.
و آن عشق نارنین که میان من و تو بود،
دردا که چون جوانی ما پایمال گشت!
با آن همه نیاز که من داشتم به تو،
پرهیز عاشقانه‌ی من ناگزیر بود.
من بارها به سوی تو باز آمدم،
ولی
هر بار دیر بود!
اینک من و تو ایم دو تنهای بی‌نصیب،
هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش
سرگشته در کشاکش طوفان روزگار،
گم کرده همچو آدم و حوا بهشت خویش!

هوشنگ ابتهاج

یک سازنده چه کارهایی انجام می دهد

2007-08-29T23:36:00.001+03:30

وظایف مختلفی بر عهده یک سازنده (constructor) است که از دید شما به عنوان یک برنامه نویس پنهان است، حتی اگر هیچ کدی برای سازنده نوشته نشود. این وظایف (tasks) با ساختمان (building) یک نمونه سالم و کامل یک کلاس همراه می شوند.
در Microsoft C++ (و تعداد دیگری از پیادهسازیهای C++) یک سازنده:
- اشاره گر(ها)ی پایهی مجازیِ شی[1] (vbptr) را مقدار دهی اولیه (Initializes) می کند. اگر این کلاس از کلاسهای پایه مجازی مشتق شده باشد، این گام انجام می شود.
- کلاس پایه و سازندههای عضو را به ترتیب اعلان آنها فراخوانی میکند.
- اشاره گرهای تابع مجازیِ شی[2] (vbptr) را مقدار دهی اولیه می کند. اگر این کلاس توابع مجازی داشته باشد و یا به ارث برده باشد، این گام انجام می شود. اشاره گرهای تابع مجازی به جدول تابع مجازیِ کلاس[3] (v-table)اشاره می کنند و اتصال درست فراخوانیهای تابع مجازی به کد را فراهم میسازد.
- کد ویژه در بدنه تابع سازنده را اجرا میکند.

وقتی کار سازنده تمام میشود، حافظه تخصیص یافته، یک شی از یک نوع کلاس داده شده است. به دلیل این مراحلی که سازنده انجام میدهد، «قید گذاری دیر هنگام»[4] در فرم توابع مجازی، در هنگام فراخوانی تابع مجازی می تواند حل شود. سازنده همچنین کلاسهای پایه ساخته شده و اشیای ترکیب شده ساخته شده (اشیا به عنوان دادهها عضو در بر گرفته میشوند) دارد. قید گذاری دیر هنگام مکانیسمی است که C++ با آن رفتار چند ریختی (polymorphic) را برای اشیا پیادهسازی (implement) میکند.

1- object's virtual base pointer(s)
2- object's virtual function pointers
3- virtual function table
4- late binding

8 عدد مقدس دنیای جدید

2007-08-29T23:34:00.002+03:30

اگر 7 در دنیای کهن عدد مقدسی بوده است، به گمان من امروز تقدس 8 را نمی‌شود انکار کرد. با این تفاوت که ماوراء الطبیعه به دنیای سایبر نقل مکان کرده است. اگر هفته 7 روز است، هر بایت 8 بیت است. اگر هر ماه 30 روز است هر کیلو بایت 1024 بایت است و اگر روزها شب و روز دارند، هر بایت بیت(های) کم ارزش و پر ارزش دارد (نیبل). زندگی امروز ما به همین خانه‌های پر و خالی بایت‌ها بستگی دارند. چه بسا اگر این صفر و یک ها نبودند زندگی امروز دیگر امکان پذیر نبود.

در این دنیای جدید معابد هم وجود دارد و من C++ را به عنوان معبد جدید خود برگزیده‌ام. خودم هم برام جالبه که شرکت Borland از نام Delphi برای نرم‌افزار خود -که همان ویژوآل پاسکال است- استفاده می‌کند. دلفی پرستشگاه آپولو در یونان باستان بوده است!
اما در مورد سی پلاس پلاس، دستورات ساده و بعضا با آرگومان‌های جورواجوری مانند printf اگر چه قبلا برای من جالب نبودند و همیشه از آنها به دستورات جدیدتری پناه می‌بردم اما امروز ضریح مقدس متبرکی شده‌اند که با آنان می‌توان به قدرت لایزال C++ ایمان آورد.

تصمیم گرفته‌ام یکسری از تجربیات جدید خودم درزمینه برنامه نویسی را در وبلاگ خودم قرار دهم، اما از آنجاییکه این نوشته‌ها حاصل تجربیات شخصی و یا ساعتها مطالعه برای پاسخ به پرسش¬های برنامه نویسی خودم بوده‌اند خواهشمند هستم در صورتیکه از این مباحث در جای دیگری استفاده می¬کنید حتما با ذکر منبع و ماخذ آن (یعنی این وبلاگ) صورت پذیرد.

حافظِ قدسیان

2007-08-26T20:46:00.000+03:30

می گویند هر ادیبی از میان سلسله جبال آثار خود، قله ای رفیع تر از دیگر آثارش بر جای می گذارد. اما حافظ به نظر من اورستهایی دارد که هر یک واجد نگاه های موشکافانه تری هستند:

سمن بویان[1] غبار غم چو بنشینند بنشانند

پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

به فتراک[2] جفا دلها چو بربندند بربندند

ز زلف عنبرین[3] جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند

نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چو دریابند دُر یابند

رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگر دانند

ز چشمم لعلِ رُمانی[4] چو میخندند میبارند

ز رویم راز پنهانی چو میبینند میخوانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد

ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند

بدین درگاه حافظ را چو میخوانند میرانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند

که با این درد اگر دربند درمانند درمانند

1- سمن بویان اشاره به خوشبویان. کسانی که بوی خوشی چون سمن دارند
2- ترک بند و تسمه ای که از پس و پیش زین اسب آویزند
3- زلف عنبرین اشاره به زلف سیاه و مشکین چون عنبر
4- لعل رمانی: یاقوت و لعل سرخ رنگی به رنگ انار

این گاو هنوز شیر دارد!

2007-06-29T16:45:00.002+03:30

گویا آمریکایی‌ها ضرب‌المثلی دارند با این مضمون که: "نباید به گاو دزدی علف داد، باید آنقدر آن‌را دوشید تا بمیرد!"

سهمیه بندی و جیره بندی بنزین در دومین صادر کننده نفت در جهان نشان می‌دهد که چه بر سر این کشور آمده است. البته من با حذف سوبسید از بنزین کاملا موافق هستم ولی حکومت فعلی روشی را برگزیده است که خدا آخر عاقبت ما را به خیر گرداند.
نتیجه نزدیک به سه دهه حاکمیت روحانیت در کشور ما، روز بروز بیشتر خودش را نشان می‌دهد. رفتار جمهوری اسلامی با مردم ایران شبیه رفتار یک دولت اشغالی است. سوال اینجاست که کی این اشغال به پایان می‌رسد؟

شاید وقتی که دیگر این گاو شیری نداشته باشد.الله اعلم.

اگر آل کاپن ایران بود

2007-05-25T04:59:00.002+03:30

شماره آخر مجله فیلم[1]، به بررسی سینمای گنگستری می‌پردازد و چند فیلم اثر گذار این ژانر سینمای را نیز مرور می کند. از فیلم "سزار" که در نوع خودش اولین تجربه در این زمینه است تا آخرین فیلم اسکورسیزی، "رفتگان". مطلبی جالبی هم بود که چند تن از گنگسترهای مشهور و واقعی در آمریکا را به طور خیلی خلاصه معرفی می‌کرد و اینکه تا چه اندازه این گنگسترها در ساخت فیلم‌هایی همچون "صورت زخمی" یا حتی "پدر خوانده"[2] موثر بودند.

حتی برای خود من هم نکاتی جالبی داشت. مثلا نلسون بچه صورت که در فیلم "ای برادر کجایی" در قسمت‌هایی از این فیلم حضور دارد، در اصل اسم یک گنگستر واقعی با صورت شبیه صورت کودکان بوده است.

از همه گانگسترهای آمریکا در دوران منع[3] و رکود اقتصادی[4] به نوعی "آل کاپون" از همه آنها مشهورتر است، حتی در ایران. کمااینکه آل کاپون ذهن را سریعا به دنیای گنگستری می‌کشاند و زندان مخوف آلکاتراز. حتی فیلم معروف "صورت زخمی" به نوعی از زندگی آل کاپون الهام گرفته شده است. قسمتی از متن معرفی آل کاپون در این نشریه را با هم بخوانیم تا برسیم به موضوعی که ذهن من را به خود مشغول کرده است:

«آل کاپون (1899-1947). مشهورترین و سینمایی‌ترین گنگستر دوران منع، مشهور به "صورت زخمی". او که تبار ایتالیایی داشت تحت عنوان تجارت مبلمان دست به قاچاق مشروبات الکلی می‌زد و پس از مهاجرت از زادگاهش نیویورک به شیکاگو سلطان بلامنازع تبهکاران شهر شد. FBI سال‌ها او را تحت نظر داشت اما هیچ وقت نتوانست برای جرم‌های اصلی‌اش او را به زندان یا صندلی الکتریکی بسپارد و کاپون به طرز مضحکی به خاطر طفره‌روی در پرداخت مالیات در 1932 به زندان افتاد و مدتی را در آلکاتراز گذراند. در حالی که سعی داشت با رفتار خویش عفو بگیرد، نظر مساعد بقیه زندانیان را نسبت به خودش از دست داد و آن‌ها مرتب تحقیرش می‌کردند. وضعیت روانی‌اش در زندان روزبه‌روز بدنر می‌شد و وقتی که در 1939 از زندان آزاد شد فرد مفلوکی بود که مدام با خودش ایتالیایی صحبت می‌کرد. او در خانه‌اش در فلوریدا در اثر سکته درگذشت. کاپون روی جلد مجله‌ی "تایم" و در داستان مصور "تن تن" در آمریکا ظاهر شده است و در اروپا یک سیگار به نام او وجود دارد.»[5]

و اما اصل مطلب! مدتی است نیروی انتظامی در تهران و احتمالا در شهرستان‌های دیگر طرحی را به اجرا گذاشته است که از آن به عنوان طرح مبارزه با "اراذل و اوباش" یاد می‌شود. جدا از نفس این عمل که خود حرکتی غیرقانونی از جانب کسانی است که مامور قانون و دولت (Governmental-Man) می‌باشند و حتی در همین قانون مجازات اسلامی جرمی با عنوان اراذل و اوباش تعریف نشده است و جدا از هزاران اما و اگری که یاد گرفته‌ایم در جمهوری اسلامی دنبال دلیل برای آنها نگردیم، نکته‌ای که برای من سوال برانگیز شده اینست که اگر خدای ناکرده! فرض کنیم (فرض محال که محال نیست) آل کاپون در ایران زندگی می‌کرد و بجای سر و کله زدن با FBI سروکارش یا ناجا بود چه برسرش می‌افتاد؟

آل کاپون بیچاره چه شانسی آورده که در آمریکا زندگی می‌کرده و بجای ناجا با FBI موش و گربه بازی می کرده است وگرنه امروز یک آفتابه دستش می‌دادند و چپکی سوار خرش می‌کردند. تصور کنید آل کاپون را با آفتابه‌ای در دست و مامور نقابدار ناجا که در حال به اصطلاح تادیب اوست!!!

با اینکه در آمریکا همگان می‌دانستند آل کاپون در چه کارهای غیرقانونی دست دارد و حتی از روی شخصیت در دوران حیاتش فیلم هم ساخته بودند[6]، اما هرگز پلیس فدرال آمریکا نتوانست او را به جرم آنها به زندان بیاندازد و به اصطلاح ما ایرانی‌ها آل کاپون دم به تله FBI نمی‌داده است.

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...
---------------------------------
پی‌نوشت‌ها:
1- مجله فیلم شماره 362، 20 اردیبهشت 1382
2- گویا شخصیت پدرخوانده از گنگستری به نام "فرانک کاستلو" الهام گرفته شده است. برای مرور زندگی کاستلو رجوع کنید به: پیشین
3- دوران منع(1919-1933). دوراه‌ی 14 ساله‌ای که قانون منع خرید، فروش و مصرف مشروبات الکلی در سراسر آمریکا به اجرا گذارده شد که فرصتی مناسبی را برای گروه‌ها و تشکیلات خلاف‌کار فراهم کرد تا به تجارت مشروبات الکلی بپردازند. این دوران با روی کارآمدن روزولت به اتمام رسید.
4- منظور رکود اقتصادی اکتبر سال 1929 آمریکاست که تا اواخر دهه 1930 و آغاز جنگ جهانی دوم به طول انجامید و زندگی میلیون‌ها آمریکایی بر اثر سقوط سهام وال استریت در معرض نابودی قرار گرفت.
5- مجله فیلم شماره 362، صفحه 66
6- گویا کاپون خود نیز عاشق فیلم "صورت زخمی" بوده است که بخش‌هایی از زندگی کاپون را به تصویر می‌کشد! و یک کپی از آن برای خودش داشته است.

آخرین داستان هدایت

2007-04-12T05:50:00.002+03:30

فرازمند: بارها از هدایت شنیدم که هیچ طریقی بهتر از خودکشی با گاز نیست. بهترین لذتها را دارد؛ انسان با یک رویا به آن دنیا میرود.

خودکشی با گاز در روز نوزدهم فروردین ماه 1330 در آپارتمان شمارهی 37 خیابان شامپیونه در پاریس. روز 27 فروردین ماه جسد او را در گورستان پرلاشژبه خاک سپردند. خبر خودکشی صادق هدایت در پرتیراژترین نشریات فرانسه از جمله لوموند و فیگارو انعکاس یافت.

صادق چوبک: یکی از دلایل خودکشی صادق این بود که دستگاه او را تحویل نمیگرفت. او همیشه با دستگاه دشمن بود، با دولتها بد بود و با مذاهب بد بود. از حکومتها ناراضی بود و آزادی را و وطنش را به حد پرستش دوست میداشت. هدایت میخواست بدون اینکه سر پیش کسی فرود آورد و یا چاپلوسی و چاخان کند او را برای کاری که خوب بلد بود محترم شمارند و به هنر او ارج گذارند. هدایت فرانسه را خوب میدانست و در کار زبان پهلوی کوششها کرده بود. داستان سرای خوبی بود و از همه مهمتر آدم خوبی بود. به تمام معنا شریف بود. دستگاه روز به روز مرتبهی افراد غیرصالح را بالا میبرد و تو سر اشخاصی چون هدایت میکوبید. مثلاً در جشن هزارهی فردوسی که در سال 1313 در تهران برپا شد از شرکت کنندگان ایرانی حتا نامهای سید محمد تدین و اورنگ وزین العابدین رهنما به چشم میخورد ولی از هدایت دعوت نشده بود.

فرازمند: در آن زمان بعضی از نشریات ترور رزم آرا را عامل اصلی خودکشی او دانستند. البته هدایت قبل ازخودکشی ازنظر روانی؛ روحی و ادبی به پایان رسیده بود.

فریدون هویدا: هدایت وقتی که به پاریس آمد تقریباً هر شب او را میدیدم. به توصیهی شهید نورایی او را به هتلی درمحلهی Etoile که نزدیک خانهی شهید نورایی بود بردم. اسبابش را که زمین گذاشت، اولین کاری که کرد این قلمدان را در آورد و گفت: «این برای توست». من خوب یاد داشتم که این قلمدان را روی میز خودش دیده بودم و صحبت قلمدان را در تهران برایم کرده بودکه در بمبئی هندوستان آن را پیدا کرده است و بسیار دوست دارد. نمیخواستم قبول کنم. گفت: «نه؛ بگیر چون من دیگر کار نویسندگی را کنار گذاشتهام. دیگر نویسندگی نمیکنم. توی این مملکت هیچ چیزی فایده ندارد. کتابهای مرا سانسور شده چاپ میکنند، آن وقت حق و حقوقش را هم نمیدهند. این دزدی است. اصلاً اینها کتابهای من نیست».

فرازمند: هدایت در سالهای آخر عمرش دچار حالت بیمار گونهای شده بود. خیال میکرد همه بر علیه او توطئه کردهاند. همه رهایش کرده اند؛ همه با او دشمنی دارند. در آن روزها به همه و از جمله به نزدیکترین دوستانش ناسزا میگفت. به مینوی و فرزاد فحشهایی میداد که توی قوطی هیچ عطاری پیدا نمیشد.میگفت اینها میخواهند مرا خراب کنند.

فریدون هویدا: آخرین دیدار من با هدایت همان یک هفته قبل از خودکشیاش بود. چندین ماه قبل از خودکشی (ازهمان لحظه ای که به پاریس آمد) گفت که دیگر نویسندگی نمی کنم؛ تمام شد و رفت. حتا فرنگی ها میآمدند و از او مقاله میخواستند جواب رد میداد. آن اواخر دیگر از زمین و زمان بیزار بود.

صادق چوبک: جمشید مفتاح کارمند وزارت خارجه دوست مشترک من و هدایت بود. او که در زمان مرگ هدایت کنسول هدایت در پاریس بود برایم تعریف کرد: «گزارش مرگ شهید نورایی ساعت چهار بعد از ظهر روز نوزده فروردین و خبر خودکشی هدایت ساعت دوازده شب همان روز توسط پلیس به او رسید.» روز دیگر که جمشید با پلیس به خانهی هدایت میرود میبیند که او خیلی پاکیزه مرده! چمدانش باز بود و دو ساعت و دو عینک و دو خودنویس و یکی دو جفت جوراب و چند پیراهن و زیرشلواری پاک در آن بوده و توی کیفش نزدیک به ده هزار ریال (فرانک ودلار) بود که همان را پول خرید گور در پرلاشژ دادهاند.

فریدون هویدا: این هم یکی از خصوصیات هدایت بود که هیچ نمیخواست مزاحم دوستانش بشود. این پول را گذاشته بود که ببینند و بردارند و برای مخارج خاک سپاری مزاحم کسی نشوند.

صادق چوبک: هدایت با این پول میتوانسته چهار پنج ماه دیگر در پاریس زندگی کند و هرچه گشتند شناسنامه و گذرنامهی او را نیافتند. معلوم میشود همان طورکه هدایت همیشه میگفت: «این سجل گه آلود دست و پای مرا بسته و مرا اسیر این خاک ساخته» از روی کینه آن را از بین برده. چنان که کنسولگری از روی کارت تحصیلی هدایت که مال 1926 بود شمارهی شناسنامه و مشخصات او را برداشتهاند. از خودش هیچ نوشته و یادداشت و پیامی در میان چیزهایش نبود. فقط دو نسخه بوف کور و رازآفرینش. جمشید میگفت صادق در پاریس در روزنامهی لوموند آگهی داده بود که اتاقی دارای گاز لازم دارد. پس از آن که صادق خودش را کشت سه چهار نامه از روزنامهی لوموند رسیده بود از سوی دارندگان اتاق گازدارکه او را به خانهی خود دعوت کرده بودند و میگفت سه نامهی او را با اثاثیه صادق به دخترخالهاش (مهین؛ همسرمظفرفیروز) داده است. معلوم میشود صادق پس از دادن آگهی؛ نخستین اتاق گازداری که یافته گرفته و خود را خلاص کرده بود. چنان که جمشید دیده و همین طور رحمت اله مقدم (برادرزن محمود هدایت به او نوشته و من رونوشت نامهاش را داشتم) تمام درز پنجرههای آشپزخانه را پنبه گذارده و رویش نوار چسبانده بود. گویا گاز را تو آشپزخانه ول کرده بود و هنگامی که آشپزخانه ازگاز اشباع شده بود خوابیده کف آشپزخانه کتش را درآورده یقه پیراهنش را باز کرده و دراز زیر پتو خوابیده.

فرازمند: رفته بود پایین تپهی «مون مارتر» در کوچهی «شامپولیون» یک اتاق گرفته بود. به آن آقای ارمنی هم که اتاق را برایش پیدا کرده بود گفته بود فلان ساعت به سراغ من بیایید. بعد برق خانه را قطع کرده بود که اگر کسی زنگ زد یا کلید برق را روشن کرد خانه منفجر نشود. بعد هم (البته من ندیدم) دوستانی که دیده بودند و عکس گرفته بودند میگفتند کت و شلوار پوشیده بود، خیلی شیک و مرتب خوابیده بود کف آشپزخانه و گاز را بازکرده بود.

فریدون هویدا: روز دفن من رفتم؛ عدهی زیادی آمده بودند. از سفارت هم خیلیها آمده بودند. درآن جا من به قدری عصبانی شدم که میخواستم به زمین و زمان فحش بدهم. در آن جا یک مرتبه دکتر شاهکار و دکتر رعدی (هر دوی این ها را هدایت مسخره میکرد و آدم نمیشمرد) برای هدایت نطق کردند. کسانی که میدانستم در تمام طول عمرشان حتا یک سطر هم از آثار هدایت را نخواندهاند. حرفهایی زدند که واقعاً بی ربط بود.

صادق چوبک: جمشید گفت معلوم میشود پانزده روز پیش از خودکشی آگهی اجارهی اتاق گازدار برای روزنامهها فرستاده و در تمام این پانزده روز شبها که گاهی با جمشید و فریدون هویدا و توران همسرش بوده صادق بگوب خند بوده و کوچکترین نشانهی یاٍس و خودکشی در او دیده نشده. گفت جسد صادق خندان و پاکیزه روی تشکی سفید افتاده بود و آدم از دیدنش گمان میبرد صادق یکی از شوخیهای همیشگی خودش را قالب زده.

یادش گرامی
ویرایش متن: م. صداقت جو
****************
این مطلب رو در یکی از سایتها پیدا کردم. در آنجا از جمع آوری کننده یا نویسنده مطلب اسمی نیامده بود. پس علت اینکه من اسم نویسنده مطلب را ذکر نمی کنم، عدم رعایت کپی رایت نیست!

دبیر ادبیاتی داشتیم -یادش بخیر- که می گفت: خودکشی صادق هدایت آخرین داستان او بود. او با مرگش داستان دیگری نیز نوشت. به همین خاطر عنوان این پست را گذاشتم: "آخرین داستان هدایت"

گنجشکک اشی مشی...

2007-04-04T22:50:00.000+03:30

در حاشیه گروگانگیری 15 ملوان انگلیسی و انرژی هسته‌ای و مابقی قضایا...

گنجشکک اشی مشی!
لب بوم ما مشین!
بارون می‌آد خیس می‌شی،
برف می‌آد گوله می‌شی،
می‌افتی تو حوض نقاشی!

خیس می‌شی، گوله می‌شی
می‌افتی تو حوض نقاشی!

کی می‌گیره؟ - فراش باشی!
کی می‌کشه؟ - قصاب‌باشی!
کی می‌پزه؟ - آشپزباشی!
کی می‌خوره؟ حکیم‌باشی!

هفدهمین یخبندان

2006-11-03T12:02:00.001+03:30

قسمتهایی از فیلم اُتانازی (OTANAZY)
کارگردان: رحمان رضایی
اختصاصی "دریاب دمی"

متنی که در زیر می خوانید قسمتهایی از فیلم اتانازی به کارگردانی رحمان رضایی است، بدون هیچ مقدمه ای آن را بخوانید:

آخ! این کتاب‌ها را دسته دسته می‌ریزند تو آتش، چون بحرانه، بحران کربن، ماده قابل احتراق خوب!
وای! ای داد بیداد! بدن آدم هم که معدن کربنه!

- گذشته که جز غم و غصه چیزی برای آدم نداره، داره؟ اگر خوب بوده که [یادآوریش] حسرت دوریه، اگر هم بد بوده یادآوریش ناراحت کننده [است].
- من آدم خیلی بدبختی ام!
- بگذار یک چیزی بهت بگم تا بدونی خیلی خوشبختی، یک داستان.
هیچ می دونستی هر 250 هزار سال زمین یک بار یخ می زند؟
شاید این را هم نمی‌دونستی که زمین تا حالا شانزده بار یخ زده و دوباره گرم شده‌[است]؟
پس حتماً این رو هم نمی‌دونستی که تا آغاز فصل هفدهم یخبندان چقدر مانده‌است؟
آنقدر مانده‌است که ازگردگرد استخوان من وتو هیچ [چیزی] نمی‌ماند؟
تصورکن!
درخت‌ها، گیاه‌ها، جانورها، آدم‌هایی که هستند، یکهو صبح بلند می‌شوند، می‌بینند هوا سرد شده[است]
اول سردشان می‌شود و سرما می‌خورند،دستانشان کبود میشود ولی بازهم هوا سرد است.
بعد میروند کنار شومینه‌ها، کنار منقل‌ها، زیرکرسی‌ها جمع می شوند و بعد کوره‌ها روشن میشه!
حرارت را دو برابر می‌کنند، قیمت سوخت بالا می‌رود.
حالا من نمی‌دونم اصلاً اون موقع سوختی هست، نیست؟ آدم‌ها چه کارمی‌کنند؟ چه شکلی‌اند؟ ولی به خاطر یه چکه نفت کشت و کشتار میشود، هان.
برای گرم شدن یک چیزی باید بسوزد. [ولی] دیگر چیزی نمانده‌است که بسوزد!
اسباب و اثاثیه‌ها‌شان را می‌ریزند توی آتیش!
بعد نوبت کتاب‌ها می‌شود. آخ! این کتاب‌ها را دسته دسته می‌ریزند تو آتش، چون بحرانه، بحران کربن، ماده قابل احتراق خوب!
وای! ای داد بیداد! بدن آدم هم که معدن کربنه!
پیرمرد و پیرزن‌‌ها هستند که میروند درون آتش تا گرما بخش محفل جوان‌ها بشوند،
پدر و مادرهای سنگدل می‌گیرند این بچه‌ها را می‌ریزند تو آتش، عین سوخت فسیلی!
زن و مرد هر کس زورش بیشتر است آن یکی را می‌فرستد درون آتش تا یک کم گرمتر بشود! وای!
بسوز! بسوز!
حالا عشق این وسط میدان دار بشود و عاشق بخاطر معشوق تن به آتش بدهد بحثش جداست.
آدم شیدا می‌کند این کار را، هان! آدم عاشق می‌کند این کار را، هان!
ولی آخرین نفر بالاخره باید غزل خداحافظی را بخواند، از هرخانواده‌ای یک نفری مانده‌است دیگر.
آخ ! آخ! این خون که تو پاهاش دارد منجمد می‌شود! این پاها می‌گیرد و دیگه نمی‌تواند بایستد!
می‌نشیند و چمباتمه می‌زند!
بعد با خودش می‌گوید: « اِ اِ من دارم می‌میرم هان، من بخاطر دو سه روز بیشتر فک و فامیل و عشق را ریختم تو آتش!
ای خاک بر سرم! چه کاری کردم من!»
بعد [با خودش] می‌گوید: «آیندگان راجع به من چی می نویسند؟»
بعدش خوشحال می‌شود و می‌گوید: «اصلاً آیندگانی وجود ندارند که چیزی [در مورد من] بگویند، مورخی نیست که چیزی بنویسد.» و خوشحال می‌شود.
بعد صداها میاد، بچه‌اش می‌گوید بابا منو نکش، پدرش، مادرش هم همینطور! زنش می‌گوید: «بابا لااقل باهم برویم درون آتش!»
بعد اشک از چشمانش می‌آید پائین و روی گونه‌هایش یخ می‌زند.
و این همان جاست، همان جاست که هفدهمین فصل یخبندان شروع میشود.

خوب حالا دیدی خوشبختی !!!

-------------------------------------------

انسان بودن و انسان ماندن مسئله اصلی قصه این فیلم را تشکیل می‌دهد. کلمه اتانازی طبق متن فیلم لغت پزشکی به معنای مرگ شیرین است.
مرگ بیمار لاعلاج توسط پزشک معالج به خواسته مریض که در اکثر کشورهای جهان رواج یافته است. ولی کشورهای اسلامی از جمله ایران با این مسئله مخالفند و این داستان (داستان بودن و نبودن) دست مایه این فیلم است.

«بخت‌آزمایی»

2006-10-23T01:10:00.003+03:30

نویسنده: شرلی جکسون
برگردان: یاشین آزادبیگی
اختصاصی "دریاب دمی"

مقدمه:
وقتی که داستان کوتاه «بخت‌آزمایی» برای اولین بار در سال 1948 در مجله‌ی «نیویورکر» چاپ شد، سیل عظیمی از نامه‌ها به سوی این مجله رهسپار شد که حالتی از تحسین، عصبانیت و سردرگمی را نسبت به آن بیان می‌کردند. برای مدت زمانی طولانی «شرلی جکسون» از بحث درباره داستان خودداری کرد و معتقد بود که مردم خود باید داستان را ارزیابی کنند و به برداشتی شخصی از معنای آن برسند. با این وجود هر قضاوتی که مردم از این داستان داشته باشند، همه با این نظر که این داستان داستانی‌ست بسیار عجیب موافق هستند.

آسمان صبح 27 ژوئن صاف و آفتابی بود. با گرمایی تازه از یک روز کاملاً تابستانی. گلها با اشتیاق عمیقی شکوفه می‌دادند و دشت کاملاً سرسبز شده بود. حوالی ساعت 10 بود که مردم دهکده بتدریج در میدانی که بین اداره پست و بانک قرار داشت گردِ هم آمدند. در بعضی شهرها که جمعیت مردم بسیار زیاد بود، بخت‌آزمایی تقریباً دو روز طول می‌کشید و از 26 ژوئن شروع می‌شد. در این شهر که تنها در حدود سیصد نفر سکنه داشت تمام مراسمِ بخت‌آزمایی فقط دو ساعت بطول می‌انجامید. بنابراین این برنامه در ساعت ده صبح شروع می‌شد و فقط تا زمانی ادامه می‌یافت که به روستائیان اجازه می‌داد برای صرف شام به خانه‌ی خود بروند.
البته بچه‌ها اولین کسانی بودند که دور هم جمع شدند. اخیراً مدرسه بخاطر فرارسیدنِ فصل تابستان تعطیل شده و حسی از رهایی توام با آشفتگی، وجود آنها را فرا گرفته بود. آنها تصمیم گرفتند قبل از اینکه به بازی پر هیاهویی بپردازند، مدت کاملاً کوتاهی گرد هم بیایند. هنوزدرباره کلاس، معلم، کتابها و تنبیهات صحبت می‌کردند. بابی مارتین تقریباً تمام جیبهایش را پر از سنگ کرده بود و بقیه پسرها نیز با انتخاب صاف‌ترین و گردترین سنگ‌ها بزودی از عمل او تقلید کردند. بابی، هری و دیکی دلاکروز که روستائیان این اسم را دلاکروی تلفظ می‌کردند کپه بزرگی از سنگ‌ها را در گوشه‌ای از میدان ساختند و برای در امان ماندنش از حمله بقیه پسرها به نگهبانی از آن پرداختند.
دخترها در کناری ایستادند و در حالیکه حرف می زدند، از بالای شانه‌های یکدیگر پسرها را می‌نگریستند. بچه‌های خیلی کوچک نیز در گرد و غبار غلط می‌زدند و یا محکم به دستان برادرها و خواهرهای بزرگتر از خود می‌چسبیدند. خیلی زود مردها در حالیکه فرزندان خود را می‌پاییدند و از کشاورزی، باران، تراکتورها و مالیات سخن می‌گفتند، دورهم جمع شدند. آنها بدور از گوشه‌ای که کپه سنگ‌ها در آن قرار داشت گرد یکدیگر حلقه زدند. به آرامی جُک می‌گفتند و بجای قهقهه زدن لبخند می‌زدند. زنها که لباسها و بلوزهای کار رنگ و رو رفته‌ای به تن داشتند، مدت کوتاهی پس از مردانشان آمدند. با یکدیگر احوالپرسی کردند وهمچنان‌که می‌رفتند تا به شوهران خود بپیوندند، شایعات مختصری رد و بدل کردند. بزودی آنها در حالی‌که شانه به شانه شوهران خود ایستاده بودند بچه‌های خود را صدا زدند و بچه ها که چهار یا پنج بار مورد خطاب قرار گرفته بودند با بی میلی آمدند.

بابی مارتین از زیر دست مادرش که سعی داشت او را محکم بگیرد، جاخالی داد و فرارکرد و بعد خندان به سمت کپه سنگ‌ها بازگشت. پدرش با صدای بلند و تیزی او را صدا زد و بابی سریعاً برگشت و بین پدر و بزرگترین برادرش آرام گرفت. بخت‌آزمایی همانند رقصهایی که در میدان شهر برگزار می‌شد، کلوبهای تفریحی نوجوانان و یا برنامه هالوین به وسیله آقای سامرز رهبری می‌شد، چرا که او از وقت و انرژی کافی برای به اجرا درآوردن فعالیتهای سرگرم‌کننده شهر برخوردار بود. او مردی خوش اخلاق بود که صورتی گرد داشت و به تجارت زغال سنگ مشغول بود. مردم برای او متأسف بودند زیرا فرزندی نداشت و همسرش نیز زنی پرخاشگر بود. وقتی که او با جعبه چوبی سیاهی وارد میدان شهر شد، همهمه‌ای در میان روستاییان بوجود آمد. او دست تکان داد و گفت: «امروز یه خورده دیر شد دوستان».
آقای گریوز رییس اداره پست در حالی‌که صندلی سه‌پایه‌ای را حمل می‌کرد، بدنبال او آمد. صندلی دروسط میدان قرار گرفت و آقای سامرز جعبه سیاه را روی آن قرار داد. روستائیان در حالی‌که فضائی را بین خود و صندلی بوجود آوردند، فاصله خود را حفظ کردند و هنگامی که آقای سامرز گفت: «کسی بین شما هست که بخواد به من کمک کنه؟» سکوتی در مقابل آن دو مرد بوجود آمد. آقای مارتین و بزرگترین پسرش باکستر پیش آمدند تا وقتی که آقای سامرز برگه‌های درون جعبه را بهم می‌زند، محکم آنرا روی صندلی نگه دارند. اسباب و لوازم اصلی بخت‌آزمایی زمان درازی پیش از این از دست رفته بود و جعبه سیاهی که اکنون روی صندلی قرار داشت، حتی قبل از اینکه آقای وارنر پیر -که مسن ترین مرد دهکده به حساب می‌رفت- بدنیا بیاید، مورد استفاده قرار گرفته بود. آقای سامرز همیشه از ساختن یک جعبه تازه با مردم حرف می زد، اما کسی حاضر نبود آن را بخاطر اینکه نمادی از سنت آنان بود نابود کند. اینطور شایع شده بود که جعبه حاضر از تکه‌های جعبه‌ای ساخته شده بود که پیش از آن مورد استفاده قرار می‌گرفت. آن جعبه به دست اولین گروه از مردمی که برای احداث یک دهکده در این مکان سکنی گزیده بودند ساخته شده بود. هرسال پس از انجام بخت‌آزمایی آقای سامرز باز هم درباره ساختن یک جعبه تازه صحبت می‌کرد اما هر سال دوباره بدون آنکه اقدامی صورت پذیرد، این موضوع به باد فراموشی سپرده می‌شد. جعبه سیاه هر سال کهنه‌تر می‌شد و حالا دیگر جعبه کاملاً سیاهی نبود، بلکه یک طرف آن به شکل بدی تراشه تراشه شده بود، بطوری که می‌شد رنگ اصلی چوب را مشاهده کرد و یا اینکه بعضی از قسمتهای جعبه تغییر رنگ داده و کمرنگ شده بود. آقای مارتین و بزرگترین پسرش باکستر وقتی که آقای سامرز برگه‌ها را به‌هم می‌زد جعبه را محکم روی صندلی نگه داشتند. بخاطر فراموش شدن بسیاری از رسوم و یا کنار گذاشته شدن آنها، آقای سامرز موفق شده بود برگه‌های کاغذی را جایگزین تکه چوبهای کوچکی کند که نسل‌های متمادی از آن‌ها استفاده شده بود. دلیل او این بود که این تکه چوب‌ها زمانی‌که که دهکده کوچک بود بسیار عالی بودند. ولی حالا که جمعیت مردم بیش از سیصد نفر بود و تقریباً به مقدار آن هر ساله افزوده می‌شد می‌بایست از چیزی استفاده می‌کردند که آسانتر درون جعبه سیاه قرار گیرد.
شب قبل از مراسم بخت‌آزمایی آقای سامرز و آقای گریوز تکه کاغذهای کوچکی را تهیه می‌کردند و داخل جعبه قرار می‌دادند. سپس این جعبه را درون گاو صندوق شرکت زغال سنگی که متعلق به آقای سامرز بود نگه می‌داشتند و درب آن را تا صبح روز بعد، زمانی‌که او آماده می‌شد جعبه را به میدان ببرد، قفل می‌کردند. گاهی جعبه در یک جا و گاهی در مکانی دیگر به کناری گذاشته می‌شد، به‌‌طوری‌که یکسال را در اصطبل اقای گریوز و سالی دیگر را در زیرزمین اداره پست گذرانده بود. گاهی نیز آن را در یکی از قفسه های خواروبار فروشی آقای مارتین قرار می‌دادند و همانجا نگه می‌داشتند.
قبل از آنکه آقای سامرز شروع مراسم بخت‌آزمایی را اعلام کند هیاهوی بسیار زیادی به راه افتاد. می‌بایست فهرستی از اسامی روسای خانواده‌ها، سرپرست هر خانواده، و نیزاعضای هرخانواده تهیه می‌شد. همچنین آقای سامرز به عنوان مسئول اصلی این بخت‌آزمایی در مراسم سوگند شایسته‌ای شرکت می‌کرد که بوسیله آقای گریوز انجام می‌شد. گاهی بعضی از مردم نوعی تک خوانی را به خاطر می‌آوردند که به وسیله مسئول بخت‌آزمایی اجرا می‌شد و شامل نغمه‌ای بدون وزن و سطحی بود که هر ساله به شکل طوطی واری تکرار می‌شد. بعضی نیز معتقد بودند که چنین مسئولی هنگام اداکردن و یا خواندن این ترانه باید بایستد. اما سالها و سالها پیش اجازه دادند تا این بخش ازتشریفات حذف شود.
نوعی تشریفات خوش آمدگویی نیز وجود داشت که مسئول بخت‌آزمایی آن را هنگام صدازدن هرنفر برای برداشتن برگه از درون جعبه بکار می‌برد. اما این بخش نیز با گذشت زمان تغییر کرده بود و اکنون فقط می‌بایست آقای سامرز با هر کسی که پیش می‌آمد صحبت کند. آقای سامرز در اجرای تمام این برنامه‌ها بسیار عالی بود. پیراهنی سفید و تمیز و شلوار جین آبی به تن داشت. هنگامی که با بی‌قیدی دستش را روی جعبه سیاه گذاشته بود و برای مدت زمانی طولانی با آقای گریوز و مارتین صحبت کرد بسیار شایسته و مهم به نظر می‌رسید. تنها زمانی‌که آقای سامرز سخنانش را قطع کرد و به سمت روستائیان برگشت، خانم هاچینسون عجولانه با بلوزی که در قسمت شانه‌هایش پاره شده بود، از مسیر منتهی به میدان وارد شد و به جایی در پشت جمعیت خزید. او به خانم دلاکروز که پهلوی او ایستاده بود گفت : «امروز کاملاً فراموش کرده بودم که چه روزیه» و بعد هر دو به آرامی خندیدند.
خانم هاچینسون ادامه داد: «فکر کردم شوهرم بیرون از خونه مشغول خروار کردن چوب‌هاست و بعد از پنجره بیرون رو نگاه کردم. دیدم که بچه‌ها هم رفتن. یادم اومد امروز بیست و هفتمه. به همین خاطر بسرعت اومدم».
او دستانش را با پیشبندش پاک کرد و بعد خانم دلاکروز گفت: «درست به موقع اومدی. اونا هنوز دارن اونجا حرف می‌زنن.» خانم هاچینسون از میان جمعیت گردنش را دراز کرد تا نگاهی بیندازد و شوهر و فرزندانش را دید که جایی در جلوی جمعیت ایستاده‌اند.
او به نشانه خداحافظی با دستش ضربه آرامی به بازوی خانم دلاکروز زد و تلاش کرد راهش را از میان جمعیت پیدا کند. مردم با لبخندی از یکدیگر جدا شدند تا او وارد شود و دو یا سه نفر با صدایی که به اندازه کافی بلند بود تا در طول جمعیت شنیده شود، گفتند: «زنت داره مِِیاد اینجا. بیل، اون بالاخره توروپیدا کرد».
خانم هاچینسون به شوهرش رسید و آقای سامرز که منتظر مانده بود با مهربانی گفت: «تسی، فکرمی‌کردم مجبوریم بدون تو ادامه بدیم».
خانم هاچینسون با نیشخندی جواب داد: «نمی‌تونستم که ظرفهامو توی ظرفشویی ول کنم. تو میتونی جو؟».
صدای خنده نرمی در میان جمعیتی که پس از ورود خانم هاچینسون به جای اول خود بر می‌گشتند پیچید. آقای سامرز با ملایمت گفت: «بسیار خوب. بهتره شروع کنیم و بقیه حرفهارو بذاریم کنار تا بتونیم به کارمون برسیم. کس دیگه ای هست که الان اینجا نباشه؟».
«دانبار». چند نفر گفتند: «دانبار، دانبار».
آقای سامرز به فهرستش نگاه کرد و گفت: «کلاید دانبار، درسته، اون پاش شکسته، چه کسی به جای اون قرعه‌کشی می‌کنه؟».
زنی پاسخ داد: «فکر کنم من».
آقای سامرز برگشت تا او را ببیند و گفت: «زنها به جای شوهرشون قرعه می‌کشن. جنی پسر بزرگی داری که این کارو واست بکنه؟».
گرچه آقای سامرز و هر کس دیگری در دهکده پاسخ را به خوبی می‌دانستند، ولی این وظیفه مسئول بخت‌آزمایی بود که رسماً چنین سئوالاتی را مطرح کند. آقای سامرز با علاقه‌ای که ادب نیز همراه آن بود منتظر ماند. خانم دانبار با پشیمانی گفت: «هوراس هنوز بیشتر از شونزده سال نداره. حدس میزنم امسال باید جای شوهرمو پر کنم».
آقای سامرز گفت: «بسیار خوب.» و چیزی را در فهرستش یادداشت کرد. سپس پرسید: «امسال پسر آقای واتسون تو قرعه‌کشی شرکت می کنه؟».
پسر قد بلندی دستش را از میان جمعیت بالا آورد و گفت: «من اینجام. برای مادرم و خودم قرعه‌کشی می کنم».
او پلکهایش را بهم زد و وقتی صداهایی که می‌گفتند: «پسر خوبی هستی جک» و «خوشحالیم که مامانت یه مرد رو واسه انجام این کار داره» از بین جمعیت شنیده شد، سرش را دزدید.
آقای سامرز گفت: «بسیار خوب. همه هستن. وارنر پیر هم اینجاست؟».
صدایی گفت: «اینجام» و آقای سامرز با علامت سر تایید کرد.
وقتی آقای سامرز گلویش را صاف کرد و نگاهی به فهرستش انداخت، سکوتی ناگهانی جمعیت را فرا گرفت. او گفت: «همه حاضرین؟ حالا اسمها رو میخونم. اول رییس هر خونواده. اونوقت آقایون بیان و هرکدوم برگه‌ای رو از جعبه بیرون بکشن. اونو تا خورده تو دستشون نگه دارن و تا وقتی نوبت همه تموم نشده به اون نگاه نکنن. همه چیز روشنه؟».
مردم بارها این کار را انجام داده بودند. بطوری‌که فقط نیمی از آنان به دستورالعمل‌ها گوش دادند. بیشتر آن‌ها ساکت بودند و بدون نگاه به اطراف لبهای خود را خیس می کردند. بعد آقای سامرز یک دستش را بلند کرد و گفت: «آدامز».
مردی از جمعیت جدا شد و پیش آمد. آقای سامرز گفت: «سلام استیو.» و استیو جواب داد: «سلام جو».
آن‌ها با نوعی شوخ طبعی که عصبانیت نیز همراه آن بود به یکدیگر نیشخندی زدند. آقای استیو بدون اینکه نگاهی به اطراف خود بیندازد چرخید و با عجله به جایش در میان جمعیت برگشت و کمی دورتر از خانواده‌اش قرار گرفت.
آقای سامرز گفت: «آلن، اندرسون،...، بنتام».
در ردیف پشتی خانم دلاکروز به خانم گریوز گفت:‌ «اینطور به نظر میاد که اصلاً وقت زیادی بین بخت‌آزمایی‌ها وجود نداره. انگار همین هفته پیش بود که تو آخرین بخت‌آزمایی شرکت کردیم».
خانم گریوز گفت: «واقعاً که زمان خیلی زود میگذره».
«کلارک،...، دلاکروز».
خانم دلاکروز گفت: «شوهر پیرم داره میره». و وقتی شوهرش پیش می‌رفت نفسش را حبس کرد.
آقای سامرز گفت: «دانبار» و خانم دانبار با قدمهای راسخی به سمت جعبه رفت. در حالی‌که یکی از زنها گفت: «ادامه بده ژنی» و دیگری گفت: «اون داره میره».
خانم گریوز گفت: «بعدی ما هستیم». او آقای گریوز را دید که از کنار جعبه به راه افتاد و با صدای خشنی به آقای سامرز سلام داد وبعد برگه کوچکی را از درون جعبه انتخاب کرد.
حالا در میان جمعیت مردانی دیده می‌شدند که برگه‌های تاخورده کوچکی را در دستان بزرگ خود نگه داشته بودند و با عصبانیت بارها آن‌ها را می‌چرخاندند. خانم دانبار در حالی‌که برگه کوچکی در دستش قرار داشت کنار دو پسرش ایستاد.
«هاربرت،...، هاچینسون».
خانم هاچینسون گفت: «زود باش برو اونجا بیل» و مردمی که نزدیکی او قرار داشتند خندیدند.
«جونز».
آقای آدامز به وارنر پیر که در کنار او ایستاده بود گفت: «اینجور شایع شده که تو دهکده شمالی بالا سرمون مردم از کنار گذاشتن بخت‌آزمایی حرف می‌زنن».
وارنر پیر با صدای خس خسی گفت: «یه مشت احمق دیوونه که به حرف جونترها گوش می‌دن، هیچ چیز واسه اونا همیشه خوب نیست. چیزی که تو هم می‌دونی اینه که اونا می‌خوان به زندگی تو غارها برگردن. بعد از مدتی اینجور زندگی کردن دیگه هیچ کس کار نمی‌کنه. ضرب المثلی هست که می‌گه بخت‌آزمایی تو ماه ژوئن خیلی زود محصول رو پربار می‌کنه. تو خوب می‌دونی که ما همه سبزی آب پز شده جوجه و میوه بلوط می‌خوریم. همیشه یه بخت‌آزمایی وجود داشته» و با ترشرویی اضافه کرد: «اینکه آدم ببینه جو سامرز جوون اون بالا داره با همه جک می‌گه به قدر کافی بد هست».
خانم آدامز گفت: «تو بعضی جاها بخت‌آزمایی رو کنار گذاشتن».
آقای وارنر با لحنی مصمم پاسخ داد: «چیزی جز بد بختی ببار نمی‌یاره. یه مشت جوون احمق».
«مارتین» و بابی مارتین پدرش را دید که پیش رفت. «اور دایک،...، پرسی»
خانم دانبار به پسر بزرگترش گفت: «ایکاش عجله کنن، ایکاش عجله کنن».
پسرش گفت: «اونا دارن می‌آن».
خانم دانبار گفت: «آماده باش تا بری و به پدرت خبر بدی».
آقای سامرز اسم خودش را صدا زد و با دقت تمام قدم پیش گذاشت. برگه‌ای را از جعبه بیرون آورد وصدا زد: «وارنر».
آقای وارنر همچنان که در میان جمعیت حرکت می‌کرد گفت: «هفتاد و هفت سال تو این بخت‌آزمایی شرکت کردم. هفتاد وهفت بار».
«واتسون».
پسر قد بلند ناشیانه از بین جمعیت پیش آمد. کسی گفت: «عصبی نباش جک» و آقای سامرز اظهار کرد: «شانسِ‌تو امتحان کن پسر».
«زانینی».
سپس سکوتی بلند حکمفرما شد. سکوتی نفس گیر تا وقتی که آقای سامرز برگه کاغذی را در هوا نگه داشت و گفت: «بسیار خوب دوستان». برای یک دقیقه کسی هیچ حرکتی نکرد و سپس همه برگه کاغذها باز شد. ناگهان همه زن‌ها بسرعت شروع به حرف زدن کردند و گفتند: «کیه؟ کی اونو برد؟ دانبارها؟ واتسونها؟».
بعد صداها گفتند: «هاچینسونه، بیل هاچینسونه، بیل هاچینسون برد».
خانم دانبار به پسر بزرگترش گفت: «برو به پدرت خبر بده».
مردم اطراف خود را نگاه کردند تا هاچینسون‌ها را ببینند. بیل هاچینسون ساکت ایستاده به کاغذ درون دستش خیره شده بود.
ناگهان تسی هاچینسون با فریادی به آقای سامرز گفت: «تو به اون فرصت کافی برای انتخاب برگه‌ای که میخواست ندادی. من تورو دیدم این منصفانه نیست».
خانم دلاکروز صدا زد: «سعی کن بازیکن خوبی باشی تسی» و خانم گریوز گفت: «همه ما شانس یکسانی داشتیم».
بیل هاچینسون گفت: «خفه شو تسی».
آقای سامرز گفت: «خیلی خوب. همه گوش کنین. این کار تقریباً زود انجام شد. حالا مجبور هستیم یه خورده بیشتر عجله کنیم تا بتونیم سروقت کارو تموم کنیم».
او به فهرست دیگرش نگاه کرد و گفت: «بیل، تو برای خونواده هاچینسون قرعه‌کشی می‌کنی. تو خونواده هاچینسون‌ها کس دیگه‌ای رو داری؟».
خانم هاچینسون هوار کشید: «‌دان و اِوا هم هستن. بذارین اونا هم شانس‌ِشونو امتحان کنن».
آقای سامرز با ملایمت گفت: «تسی، دخترها به همراه خونواده شوهرشون تو قرعه‌کشی شرکت می‌کنن. تو اینو مثل هر کس دیگه ای خوب می‌دونی».
تسی جواب داد: «این منصفانه نبود».
بیل هاچینسون با پشیمانی اظهار کرد: «من اینطور فکر نمی‌کنم جو. دخترم با خونواده شوهرش تو قرعه‌کشی شرکت می‌کنه. فقط اینجوری منصفانس و من خونواده دیگه‌ای بجز بچه‌ها ندارم».
آقای سامرز در توضیح سخنانش گفت: «خب. تا اونجا که قرعه‌کشی به خونواده‌ها مربوط می‌شه، این تو هستی و تا جایی که به اعضای خونواده‌ها هم مربوط می‌شه باز هم تو هستی. درسته؟».
بیل هاچینسون گفت: «درسته».
آقای سامرز با حالتی رسمی پرسید: «چند تا بچه بیل؟».
بیل پاسخ داد: «سه تا. بیل جی آر، نانسی و دیو کوچیکه. تسی و من».
آقای سامرز گفت: «بسیار خوب هری. بلیطاشونو برگردون».

آقای گریوز با سر تایید کرد و برگه کاغذها را برداشت.
آقای سامرز دستور داد:‌ «اونارو داخل جعبه بذار. بلیط بیل رو هم بگیر و تو جعبه بذار».
خانم هاچینسون تا آنجا که می‌توانست به آرامی گفت: «فکر می‌کنم باید دوباره شروع کنیم. بهت می‌گم که منصفانه نبود. تو به اون وقت کافی واسه انتخاب ندادی. همه اینو دیدند».
آقای گریوز پنج برگه کاغذ را انتخاب کرده بود و آن‌ها را درون جعبه گذاشت. سپس بقیه برگه‌ها را به غیر از آن‌ها روی زمین انداخت. نسیم ملایمی برگه‌ها را در بر گرفت و از روی زمین بلند کرد.
خانم هاچینسون به مردمی که در اطرافش بودند می‌گفت: «همتون گوش کنین».
آقای سامرز از بیل پرسید: «آماده‌ای بیل؟» و بیل هاچینسون با نگاهی سریع و زودگذر به زن و فرزندانش با حرکت سر تایید کرد.
آقای سامرز گفت: «فراموش نکنین، برگه‌ها رو بردارین و اونا رو باز نکنین تا همه یه برگه بردارن. هری تو به دیو کوچیکه کمک کن».
آقای گریوز دست پسر کوچک را که مشتاقانه با او به سوی جعبه می‌آمد گرفت.
آقای سامرز گفت: «یه برگه از تو جعبه بیرون بیار دیوی».
دیوی دستش را درون جعبه کرد و خندید. آقای سامرز گفت: «فقط یه دونه بردار. هری، تو اونو واسش نگه دار».
دیو کوچک کنار آقای گریوز ایستاده بود و با تعجب به او نگاه می‌کرد. سپس آقای گریوز دست بچه را گرفت و برگه تا خورده را از دست راستش بیرون کشید و نگه داشت.
آقای سامرز گفت: «نانسی نفر بعدیه».
نانسی دوازده ساله بود و وقتی با چرخشی به دامن خود پیش رفت و برگه ای را با ظرافت از درون جعبه بیرون کشید، دوستانش نفس سختی کشیدند. آقای سامرز گفت: «بیل جی آر» و بیلی با صورتی سرخ و پاهایی بزرگ هنگام بیرون کشیدن برگه ضربه تقریباً آرامی به جعبه زد.
آقای سامرز صدا زد : «‌تسی».
تسی دقیقه‌ای درنگ کرد. با نگاهی گستاخانه به اطراف، لب‌هایش را سفت کرد و به سوی جعبه رفت. سپس برگه‌ای را از درون جعبه چنگ زد و پشتش نگه داشت.
آقای سامرز گفت: «بیل»‌ و بیل هاچینسون به جعبه رسید. با دستش جستجو کرد و سرانجام آن را در حالی‌که برگه کوچکی در خود داشت بیرون آورد. صدایی از جمعیت بیرون نمی‌آمد. دختری زمزمه کرد: «‌امیدوارم نانسی نباشه.» و صدای زمزمه به جمعیتی که جلو ایستاده بودند نیز رسید.
وارنر پیر با لحنی مصمم گفت: «‌قبلاً اینطوری انجام نمی‌شد. مردم اونجور که قبلاً بودن نیستن».
آقای سامرز گفت: «بسیار خوب. برگه‌ها رو باز کنین. هری، تو برگه دیو کوچیکه رو باز کن».
آقای گریوز برگه را باز کرد و وقتی آن را بالا نگه داشت و همه توانستند ببینند که سفید است آهی از میان جمعیت برخاست.
نانسی و بیل جی آر همزمان برگه‌هایشان را باز کردند و هر دو تبسمی کردند و خندیدند. سپس در حالی‌که به سمت جمعیت می‌چرخیدند برگه‌ها را روی سرشان نگه داشتند.
آقای سامرز گفت: «تسی».
سکوتی حکمفرما شد و بعد آقای سامرز به بیل هاچینسون نگاه کرد. بیل برگه‌ای را باز کرد و آن را نشان داد. سفید بود.
آقای سامرز گفت : «پس اون تسیه.» و صدایش خاموش شد. «برگشو به ما نشون بده بیل».
بیل هاچینسون به سوی زنش رفت و برگه را به زور از دستش بیرون کشید. نقطه سیاهی بر روی آن قرار داشت. نقطه سیاهی که شب قبل به دست آقای سامرز و با فشار مدادی در دفتر فروش شرکت زغال سنگ بوجود آمده بود.
بیل هاچینسون برگه را بالا نگه داشت و بعد جنب و جوشی در میان جمعیت بوجود آمد.
آقای سامرز گفت: «خب دوستان، بیاین زودتر تمومش کنیم».

اگرچه روستائیان رسوم را فراموش کرده و جعبه سیاه اصلی را از دست داده بودند، اما روش استفاده از سنگ‌ها را به خوبی به یاد داشتند. کپه سنگ‌ها که پسرها زودتر آن را ساخته بودند آماده بود. روی زمین سنگ‌ها و تکه کاغذهای لرزانی که از جعبه بیرون آمده بودند قرار داشتند. خانم دلاکروز سنگ بسیار بزرگی را انتخاب کرد بطوری‌که مجبور شد با دو دستش آن را بلند کند و بعد به سمت خانم دانبار رفت و گفت: «زود باش، عجله کن».
خانم دانبارکه هر دو دستش پر از سنگ‌های کوچک بود، در حالی‌که نفس نفس می‌زد گفت: «من اصلاً نمی‌تونم بدوم، مجبوری جلوتر بری، من از پشت سر خودمو به تو می‌رسونم».
بچه‌ها هم سنگ‌هایی در دست داشتند و کسی چند سنگریزه به دیوی هاچینسون کوچک داد.
حالا تسی هاچینسون در وسط محوطه ای روشن قرار داشت و وقتی روستاییان به سمت اوحرکت کردند نومیدانه با دستانش از خود دفاع می‌کرد. او گفت: «منصفانه نیست». سنگی به یک طرف سرش برخورد کرد.
وارنر پیرمی گفت: «یالا، همه، بجنبین».
استیو آدامز به همراه آقای گریوز که در کنار او قرار گرفته بود، پیشاپیش جمعیت حرکت می‌کرد.
خانم هاچینسون جیغ کشید: «منصفا نه نیست، درست نیست» و بعد آن‌ها به بالای سر او رسیدند.

با من به جورجیا بیا

2006-10-21T23:34:00.000+03:30

برتولت برشت، برگردان: بهروز مشیری

بنگر این شهر را و ببین
که فرتوت است.
به یاد آر که روزگاری، چگونه محبوب بود.
اکنون با چشم درون در آن منگر
به سردی بنگر و بگو
که فرتوت است.
با من به جورجیا بیا
تا شهری نو در آن بنا کنیم.

و زمانی که این شهر نیز به سر آید
ما، در آن جا، نخواهیم ماند.
بنگر این زن را و ببین
که سخت سرد است.
به یاد آر که روزگاری چه زیبا بود.
اکنون با چشم درون در آن منگر
به سردی بنگر و بگو
که چه پیر است.
با من به جورجیا بیا
بگذار در آنجا،
در پی زنان خوبروی باشیم
و زمانی که آنان
نیز پیر شوند
ما، در آنجا، نخواهیم ماند.

بنگر اندیشه هایت را و ببین
که کهنه اند.
به یاد آر که روزگاری چه نو بودند.
اکنون با چشم درون در آن منگر
به سردی بنگر و بگو
که کهنه اند.
با من به جورجیا بیا
در آنجا خواهی دید
بسیاری اندیشه های نو را
و زمانی که این اندیشه ها
نیز کهنه شوند، ما، در آنجا، نخواهیم ماند.

گفتگوی بی بی سی با نجف دريابندری

2006-10-16T21:46:00.000+03:30

به نظر بنده ترجمه يک کار آفرينشی است. يعنی هر اثری که می خواهيد ترجمه کنيد بايد برای آن زبان خاصی پيدا کنيد. برای من هميشه همين جور بوده است...بنابراين آنچه به نظر من اهميت دارد همين جنبه آفرينشی کار است

بخش فرهنگ و هنر بی بی سی به دنبال یک سری گفتگوهایی در باب کار ترجمه است. از این رو سيروس علی نژاد به سراغ نجف دریابندری رفته است. او مترجم کتاب وداع با اسلحه است. درباره مقدمه این کتاب می ‌گوید: «وداع با اسلحه را بدون مقدمه چاپ کردم. برای اينکه آن موقع اصلا آمادگی اش را هم نداشم ولی بعدها وقتی همينگ وی خودکشی کرد يادم می آيد يک چيزی نوشتم که در مجله سخن چاپ شد. بعد که کتاب وداع با اسلحه تجديد چاپ شد آن مقاله سخن را به جای مقدمه اش گذاشتم.»

دریابندری ترجمه محمد قاضی از دن کیشوت را یک شاهکار می‌داند، چرا که قاضی زبانی برای ترجمه یافت: «اين پيدا کردن زبان خاص برای هر کتاب را بنده بايد بگويم که از قاضی ياد گرفتم. البته می دانيد که قاضی پس از دن کيشوت خيلی کتاب ترجمه کرد. ترجمه هايش همه خوب است ولی هيچ کدام به پای دن کيشوت نمی رسد. اولا خود کار، يک کار بزرگی است. ثانيا قاضی يک زبانی پيدا کرده است که دقيقا همانی است که بايد باشد. »

این گفتگو را روزنامه اعتماد در شماره 1235 خود منتشر کرده است که من البته متن روزنامه را خوانده‌ام که بعید می‌دانم بی سانسور باشد. این گفتگو را می‌توانید از این لینک دنبال کنید:
گفتگوی بی بی سی با نجف دريابندری

وداع با آغوش

2006-10-16T01:23:00.000+03:30

”اکنون مدتی گذشته بود و من هیچ چیز مقدس ندیده بودم و چیزهای پرافتخار دیگر افتخاری نداشتند و ایثارگران مانند گاو و گوسفند کشتارگاه شیکاگو بودند- گیرم که با این لاشه‌های گوشت کاری نمی‌کردند جز آنکه دفن‌شان کنند- کلمه‌های بسیاری بودند که آدم دیگر طاقت شنیدن‌شان را نداشت و سرانجام فقط اسم جاها آبرویی داشتند... کلمات مجرد، مانند افتخار و شرف و شهامت یا مقدس در کنار نام‌های دهکده‌ها و شماره‌ی جاده‌ها و شماره‌ی فوج‌ها و تاریخ‌ها پوچ و بی‌ابرو شده بودند. “

برگرفته از فصل بیست و هفتم کتاب وداع با اسلحه، ارنست همینگوی، ترجمه نجف دریابندری

1 وداع با اسلحه داستان نسلی است برگشته و سرشکسته از جنگ. داستان افتخاراتی است که دیگر افتخاری نیستند. ایثارها و گذشت‌هایی که وجود نداشتند. داستان حقایقی که تا کنون کتمان می‌شدند. فردریک هنری که داستان کتاب از زبان او نقل می‌شود آمریکایی است که در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا علیه اتریش می‌جنگند. آنجاست که حقایق جنگ آشکار می‌شود. جنگ بیهوده‌ای که هیچ کس معنی آن را نمی‌فهمد.
داستان جنگی است که سربازانش با آن مخالفند و افسرانش سرخورده‌اند و کسی از کار سردارانش سر در نمی‌آورد. ابتدا فرمان عقب‌نشینی می‌دهند، بعد در هنگام عقب‌نشینی پلیس جنگ را به سراغ افسران می‌فرستند تا آن‌ها را به جرم ترک نفراتشان تیرباران کنند: «این را امتیازی می‌دانستند که نفر بعدی را هنگامی بازپرسی کنند که آنکه قبلاً بازپرسی شده است دارد تیرباران می‌شود. ... می‌فهمیدم مغزشان چگونه کار می‌کند. اگر مغزی داشتند و اگر کار می‌کرد. همه آنها مردان جوانی بودند و داشتند کشورشان را نجات می‌دادند.»
داستان سربازانی است که به خود را به زمین می‌کوبند و فتق‌بند نمی‌بندند و به خایه‌های خود می‌کوبند تا به جنگ نروند: «گوش کن پیاده شو خودت رو پرت کن زمین تا سرت بشکنه، اون وقت موقع برگشتن من سوارت می‌کنم می‌برمت مرکز بهداری»
داستان مردانی است که از زمین و کشتزارهایشان جدا کرده‌اند تا برای میهن بجنگند:‌ «اون‌ها از همون اول شکست خورده بودند، از همون وقتی که از کشتزارهاشون دستشون رو گرفتند بردند توی قشون. از همون وقت شکست خورده بودند». داستان شکست است: «ما حالا همه‌مون نجیب‌تر شده‌ایم. چون که شکست خورده‌ایم»
داستان خون و گلوله و توپ. دوست فردریک -آیمو- به دست ایتالیایی‌های سراسیمه و در حال عقب‌نشینی کشته می‌‌شود: «گلوله از پایین به پشت گردنش خورده بود و رو به بالا رفته بود و از زیر چشم راستش بیرون آمده بود»
و داستان وداع با اسلحه است: «در لباس شخصی خودم را مسخره احساس می‌کردم. مدتها بود در لباس نظام نبودم و احساس لباس شخصی به تن داشتن را از فراموش کرده بودم»
فردریک هنری که خود مسئول انتقال زخمی‌ها از خط مقدم جبهه است، در یک حادثه در هنگام عملیات به‌طرز معجزه‌آسایی از مرگ جان بدر می‌برد. اما زخمی را از جنگ به یادگار می‌برد: «زخمی صفت همه قهرمانان همینگوی است. چنان که می‌دانیم خود او هم در جنگ زخمی شده بود. اما زخم‌های جسمانی قهرمانان او در حقیقت کنایه‌ای از زخم‌های کاری‌تر و عمیق‌تری است که همه‌ی افراد نسل بعد از جنگ آن را با خود داشتند»
در جای جای داستان باران می‌بارد و هنری هر جا که وقت می‌کند شرابی می‌نوشد حتی در بستر بیماری. گویا میخواهد با شراب فراموش کند و شاید باران هم می‌خواهد زمین را بشوید و آسمان را صاف کند. اما هرگز چنین نمی‌شود. در آخر هنری تنها کسی را که به زندگی‌اش معنی داده بود از دست می‌دهد اما باران هنوز هم می‌بارد: «و زیر باران به هتل رفتم»

2 همینگوی بسیار زیرکانه عنوان کتاب را انتخاب کرده است. چرا که Arms در عنوان داستان “A Farewall to Arms” می‌تواند مراد از آغوش باشد. وداع با آغوش. قهرمان داستان در بیمارستان با زنی به نام کاترین آشنا می‌شود و به شدت دلبسته او. این موضوع برای کاترین هم اتفاق می‌افتد و تمام زندگی‌اش را در وجود فردریک می‌یابد. این دو با هم عشق‌بازی می‌کنند و زیباترین روزهای زندگی‌شان را می‌گذرانند. قهرمان داستان پس از آنکه از ارتش فرار می‌کند به همراه کاترین به سوییس می‌گریزد. کاترین حالا دیگر حامله شده است. آنها قرار می‌گذارند بعد از به دنیا آمدن بچه آبرومندانه با هم ازدواج کنند. آنجا در دامن کوهی در خانه پیرمرد و پیرزنی زندگی می‌کنند و انتظار بهار را می‌کشند. بهار می‌آید و آنها به شهر می‌روند و در نزدیکی بیمارستان در هتلی اقامت می‌کنند تا کاترین بتواند در موقع وضع حمل سریعاً خود را به بیمارستان برساند. سرانجام یک شب کاترین از شدت درد به بیمارستان می‌رود. اما وضع حمل طبیعی نیست. دکتر برای خارج کردن بچه از شکم کاترین به ناچار به عمل سزارین دست می‌زند. اما بچه‌ای که محصول شب‌های خوش میلان -زمان زخمی شدن فردریک- است، اسباب زحمت می‌شود. بچه بخاطر پیچیده شدن بند ناف به دور گردنش یک هفته قبل از بستری شده کاترین مرده بود: «حالا کاترین می‌میرد. آخرش همین است. می‌میری و نمی‌دانی موضوع چه بود. هرگز فرصت نمی‌کنی که بدانی...» و کاترین می‌میرد.

3 دریابندری در مورد همینگوی می‌نویسد: «همینگوی گوشی تیز، شامه‌ای تند، پوستی حساس، و ذائقه‌ای قوی دارد. صدای لغزیدن یخ را درون سطل نقره‌ای که شیشه‌ی شرابی در آن نهاده‌اند از پشت در اتاق هتل می‌شنود؛ بوی سنگفرش مرمر کف بیمارستان را می‌شنود؛ با پوست خود از لباس شسته و پاکیزه لذت می‌برد؛ مزه‌ی شراب و بادام نمک سود و میگوی خشک را خوب احساس می‌کند. دنیا را از راه حواس قوی خود می‌نوشد و می‌بلعد. می‌کوشد دم را دریابد، با حادثه‌ای شگرف به زندگی رنگ و معنی بدهد. این است که به میدان‌های گاوبازی، شکارگاه‌های آفریقا و میدان‌های جنگ و لجه‌های اقیانوس کشانده می‌شود»

به معشوق عشوه‌سازش

2006-10-15T19:40:00.001+03:30

به معشوقه عشوه سازش را یاشین از دوستان دوران دانشگاه به من معرفی کرد. شعری از آندره مارول که می‌گفت دیوانه‌اش کرده است. شاهکاری است حقیقتاً. متن انگلیسی‌اش را هم گذاشتم. چرا که صفایی دارد که ترجمه‌اش از آن بی‌بهره است. یاشین راست می‌گفت. دیوانه‌ات می‌کند.
عشوه‌گری فرجامی ندارد. ارابه‌های زمان نمی‌ایستند. گور اگر چه جای ساکت و دنجی است اما آغوش کسی آنجا برایت باز نیست. پس بگذار دم غنیمت داریم و داد دل بستانیم.

متن انگلیسی متن فارسی

به معشوق عشوه‌سازش.
آندره مارول.

اگر جهان به اختيار ما بود و زمان،
اين عشوه‌گری جرمی نبود، بانو.
می‌نشستيم و می‌انديشيديم که قدم‌زنان
به کدام سو برويم و چه‌گونه روز بلند عشق‌مان را بگذرانيم.
تو در کناره‌ی گنگ هندوستان
عقيق می‌جستی و من به سواحل امواج هامبر
شکوه سر می‌دادم. من تو را
ده سال پيش از توفان نوح دوست می‌داشتم
و تو، اگر می‌پسنديدی، تا
دين نوگزينی قوم يهود، عشق مرا پاسخ رد می‌دادی.
عشق گياهی من رشد می‌کرد.
وسيع‌تر از امپراتوری‌ها و کندتر از آن‌ها
و صد سالی به ستايش چشمانت می‌گذشت و خيره ماندن
به پيشانيت
و دو صد سال به ستايش هر ناز
و سی هزار سال در کار بقيّه می‌شد.
دست‌کم برای هر قسمت عمر
و عمر آخرين از راز دلت می‌گفت.
چرا که تو بانو، اين گونه سزاواری.
من نيز به زمانی کم‌تر از اين رضا نمی‌دهم.

امّا من مدام در پشت سرم
صدای نزديک شدن پرشتاب ارّابه‌ی بال‌دار زمان را می‌شنوم
و آن‌جا در پيش روی ما همه
بيابان‌های ابديّت بی‌انتهاست.
نه از زيبايی تو نشانی خاهد ماند،
و نه در زير گنبد مقبره‌ی مرمرينت
پژواک صدای من خواهد پيچيد و آن‌گاه کرم‌ها
به سر‌‌‌وقت آن دُرِّ ناسفته به ساليان خواهند رفت
و شرافتِ غريبت غبار خواهد شد
و شوق وصل من، خاکستر:
گور جايی است دنج و زيبا،
امّا گمان نمی‌کنم کسی را آن‌جا کسی در آغوش کشد.

اکنون که طراوت جوانی
چون شبنم صبح‌گاهی بر پوستت نشسته است
و اکنون که جان خاهنده‌ات با شعله‌های دم‌به‌دم
از هر منفذ تنت می‌تراود،
اکنون که می‌توانيم، بگذار داد دل بستانيم
و هم‌اکنون همچون پرنده‌گان مردار‌خار عاشق
فرصت‌مان را به دمی ببلعيم.
نه آن‌‌که در آرواره‌های کند قدرتش بپژمريم.
بيا تا همه‌ی توان‌مان را و همه‌ی تر و تازه‌گی‌مان را
در هم بپيچيم و گلوله‌ای بسازيم
و به چنگ و دندان، لذايذمان را از دروازه‌های آهنين زنده‌گی بيرون بکشيم:
بدين‌گونه، گرچه نمی‌توان خورشيد را از رفتن بازداشت،
امّا دست‌کم می‌توان کاری کرد تا شتاب گيرد.

وبلاگی از آنِ خود

2006-10-13T18:31:00.000+03:30

«یک زن برای نوشتن به دو چیز نیاز دارد: پول و اتاقی از آن خود»از کتاب «اتاقی از آنِ خود» نوشته‌ی ویرجینیا وولف
مدتی بس دراز است که چیزی ننوشته‌ام. چرا که هراسناک آن بودم که شاید این میدان جولانگه من نیست. چرا که نمی‌خواستم هرزنویس باشم. در دوران به غایت سیاست زده امروز ما آدمیان گاه از بوستان اندیشه به علف‌هایِ هرزی بسنده می‌کنند و بیش نمی‌خواهند. ولی امروز می‌خواهم بنویسم. می‌خواهم کوتاه بنویسم و فقط بنویسم. حتی اگر شده بر مزار خواننده، بنویسم. اگر چه نمی‌توانم آن‌گونه که دلم می‌خواهد بزیم، اما حال می‌خواهم آن‌گونه که می‌خواهم بنویسم. آری باید بنویسیم.آنقدر باید بنویسیم که به آنانیکه به مرگ قلم دل بسته‌اند، از پای درآیند و بفهمند که اگر چه می‌توان راه آب را بست، راه جریان اندیشه را هرگز.امروز آدمی برای نوشتن به یک چیز نیار داد: وبلاگی از آنِ خود